Pages

Wednesday, February 3, 2010

ဟန္နီ (၂)

ဟန္နီ

ကမာၻၾကီး လုံး၀န္းတာငါယုံၿပီ

မင္းနဲ႔ငါ မဆုံႏုိင္ေတာ့တဲ့စက္၀န္းထဲ…



အဲဒီညကေတာ့

မင္းက ဘေလာက္စ္အနီေရာင္ေလး၀တ္လုိ႔

ငါက ကမာၻၾကီးကုိခ်စ္တယ္လုိ႔

ကတၱရာလမ္းေပၚကေန

ကေယာင္ကတမ္းေအာ္ေနတုန္း…



ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ

လမ္းဆုံလမ္းခြမွာငါထားခဲ့တယ္…



ငါကမင္းရဲ႕အရိပ္ေတြ

သက္၀င္လႈပ္ရွားေနမယ့္

သကၠရာ္ဇ္ေတြထဲေငးလုိ႔



ငါစဥ္းစားမိတယ္…

ငါက ဘ၀မွာေနရဲတယ္ ေသရဲတယ္

ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရဲတယ္

ဒီမုိကေရစီကုိ ယုံၾကည္ရဲတယ္

ဗုဒၵဘာသာကုိ သက္၀င္ရဲတယ္..



ငါ့ဦးေခါင္းအထက္အရပ္မွာ

ဘယ္သတၱ၀ါမွမရွိေစရလုိ႔

ငါေၾကြးေၾကာ္ရဲတယ္….



ဒါေပမယ့္

ငါဟာ သူရဲေဘာနည္းသူပါ…ဟန္နီ

ေသြးေၾကာထဲကုိ

အယ္ကုိေဟာေလးနည္းနည္း၀င္မွ

မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္တယ္လုိ႔

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၀န္ခံရဲတဲ့သူ…



အဲဒီမိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ

မင္းပဲ …



ဟန္နီ

မင္းက ငါ့အတြက္ေတာ့

ကီလီယုိပက္ထရာ

ဒါမွမဟုတ္

ကက္သရင္းဇီတာဂ်ဳံး

မင္းဟာ

ငါ့အတြက္ေတာ့

ဘရစ္တနီစပီးယား

ၿပီးေတာ့

အၿငိမ့္မင္းသမီးေလး…ႏွင္း..။



မင္းဟာ

ေခြးေတြကုိပဲခ်စ္တတ္တဲ့

ရွာရာပိုဗာမၿဖစ္ခဲ့တာ ငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ နန္းမေတာ္မယ္ႏု

မၿဖစ္ခဲ့တာငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ

ေမရီအင္တြိဳင္းနက္မၿဖစ္ခဲ့တာ

ငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ မာဂရက္သက္ခ်ာ မၿဖစ္ခဲ့တာ

ငါ၀မ္းသာတယ္…



မင္းဟာ ငါခ်စ္တဲ့ ဟန္နီပါ…

ငါ့ထက္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ပုိၾကီးသူ

ေဆးေရာင္ၿခည္ထားတဲ့ လက္သည္းခၽႊန္ခၽႊန္ေတြနဲ႔

ငါ့လက္ေကာက္၀တ္ကုိ ထုိးဆြတတ္တဲ့သူ

မင္းနဲ႔ပက္သက္တဲ့ ငါ့အမွတ္အသားေတြအတြက္

သေဘာက်ေက်နပ္တတ္သူ…



ဗီးနပ္စ္ လုိ မင္းၿပဳံးၿပတဲ့

ညေနခင္းေတြကုိ

ငါ့ရင္ထဲမွာထုပ္ပုိးထားတယ္

ကမာၻတစ္ခုလုံးစာေပါ့…

ေသြးေၾကာထဲက အနမ္းေတြ

အေၾကြးၿပန္ေပးဖုိ႔အတြက္

ဟန္နီ

မင္းနဲ႔အတူ သံသရာလည္ရမွာကုိပဲ

ငါခ်စ္တယ္….


မုိးလႈိင္ည