Pages

Friday, April 25, 2008

အထီးက်န္

ဘ၀ထဲမွာ

ငါတစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္..။

အခန္းတံခါးကုိပိတ္မထားပဲ…

တံခါးေခါက္သံကုိေမ်ာ္လင့္ေနတဲ႕စိတ္…

တစ္ဖက္အိမ္က ကေလးေတြ…

ဒီေန႔မွ ဘာလုိ႔ဆူညံမေနတာလည္း…

တခါတရံေတာ့

သူခုိးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေၿခသံေတြကုိေတာင္လုိအပ္တယ္

ၿငိမ္ဆိတ္လြန္းမႈဟာ

ငါ့ႏွလုံးသားကုိေပါက္ကြဲဖုိ႔အသင့္ၿဖစ္ေစခဲ့

စားပြဲေပၚက ဖန္ခြက္ေတြကုိ

ရုိက္ခြဲလုိက္ရုံပဲလား

စိတ္က အထီးက်န္တံခါးကုိ အတင္းဆြဲပိတ္တယ္

ပါရီညကေဖးထဲက အၿမင္အာရုံေတြကုိဆြဲႏႈတ္

အခုဆုိ

ငါ့ကုိယ္ငါ သတ္ေသဖုိ႔လုံေလာက္ေနၿပီ…။

မုိးလႈိင္ည