Sunday, February 10, 2008

ကဗ်ာဆရာခရီး

ဘယ္တုန္းကမွ

သားေရစိမ္းဖိနပ္တစ္ရံကို

ဟန္ပန္က်မစီးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔ေျခေထာက္

ကမာၻေျမေပၚမွာ

မိုင္တစ္ေသာင္းေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္တဲ႔….။

ရထားတစ္စီးရဲ႕ အထူးတန္း

ဘယ္လိုမွ ေျခဦးမသန္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ေကာင္

ထိုင္ခံုမဲ႔လက္မွတ္တစ္ေစာင္နဲ႔

ရာသီစာကုန္စိမ္းေတြလို

ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုထိုးသိပ္

နံရံေတြေခါင္းအံုးအိပ္ဖူးတယ္…

အဲဒီလုိ

ဘ၀ကိုခရီးသြားတဲ႔ေကာင္

သံသရာကိုမေၾကာက္ အႀကံအဖန္ကိုမေၾကာက္

ဘ၀ကို သြန္လိုသြန္ ေမွာက္လိုေမွာက္နဲ႔

စိတ္ထင္တုိင္းျပဳက်င္႔ အတၱေတြ ဆို႔နင္႔ေနပံုက

သူ႕ကိုယ္သူေတာ႔ ကဗ်ာဆရာတဲ႔….။

မုိးလႈိင္ည

No comments:

Post a Comment

“ခွေးကလေး ကောက်ကောက်”

ကျွန်တော့် လူ့ဘဝသက်တမ်း နှစ်လေးဆယ်မှာ ဒါဟာ ရွှေသားသံယောဇဉ်ဖြစ်မှန်း ကျွန်တော်သိခဲ့ရပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့၊ သံယောဇဉ်တို့၊ စ...