Sunday, February 10, 2008

ေလဆန္ငွက္(သုိ႕)ကဗ်ာ

အဆုံးသတ္မရတဲ့အမွားေတြထဲ

လူၿဖစ္လာတာကအစ

သူ႔ကုိခ်စ္ခဲ့မိၿခင္းအဆုံး

ဘ၀ဟာယူၾကံဳးမရၿခင္းနဲ႔ဖုံးလႊမ္းခဲ့ေပါ့

ဖန္လုံအိမ္နိယာမေၾကာင့္

ကမာၻၾကီးပူေႏြးလာခဲ့ၿပီ

စိတ္ေစတသိဟ္ရဲ့၀ိေရာဓိေၾကာင့္

ငါတုိ႔ရဲ႕ကုိယ္အပူခ်ိန္ၿမင့္တက္ခဲ့ၿပီ

…ဘာကုိမွၾကိဳေတြးမထားပါနဲ႔…

ဓါးသြားဟာဓါးရုိးထက္ေတာ့ပုိရွည္သင့္တယ္

ဆင္ၿခင္တုံတရားနဲ႔မွားတဲ႔အမွား

ေမတၱာတရားနဲ႔သာေၿဖေပေရာ့

ေလာကနဲ႔လူ႔ဘ၀ဟာ

အဆီေငၚမတည့္စြာသဟာဇာတၿဖစ္ေနက်

ကုိယ့္အလွည့္ေရာက္မွ

အလြမ္းေတးလည္းမဆုိရက္ေတာ့ဘူး

(သရုပ္ေဆာင္မလုပ္ခ်င္လုိ႔ကဗ်ာေရးတာ)

၀မ္းစာအတြက္မပါဘူး

သံသရာအတြက္မပါဘူး

(အႏုပညာတစ္ခုပဲၿခြင္းခ်က္)

အၿခားဘာမွမပါဘူး

ဒီအတုိင္းပဲလာခဲ့တယ္

ဒီလုိပဲစီးဆင္းသြားမယ္

ေကာင္းကင္ကုိဆန္တက္မယ့္

အၿမင့္ပ်ံငွက္တုိ႔နားခုိရာ

ကဗ်ာ ။ ။

ေအာင္ေပၚထြန္း

No comments:

Post a Comment

“ခွေးကလေး ကောက်ကောက်”

ကျွန်တော့် လူ့ဘဝသက်တမ်း နှစ်လေးဆယ်မှာ ဒါဟာ ရွှေသားသံယောဇဉ်ဖြစ်မှန်း ကျွန်တော်သိခဲ့ရပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့၊ သံယောဇဉ်တို့၊ စ...