နှစ်ချို့ကော်ဖီ

Friday, March 27, 2009

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူမ

သူမက
western park ကဘဲကင္ကုိ
အာသီသရွိတဲ့အခ်ိန္
ရပ္ကြက္ထိပ္က ၀က္ေဂါင္းသုပ္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္၀ယ္မေကၽြးႏုိင္ခဲ့ဘူး...
နင္မဲဖုိးေတြမေပးတာသုံးရက္ရွိၿပီ
အေသးစားၿပန္ေပးဆြဲမႈေတြ
ငါစိတ္မ၀င္စားဘူး...
နင္ေတာ္ေတာ္အၾကင္နာကင္းမဲ့တာပဲ
တစ္ခါလာလည္း ပုိက္ဆံ
တစ္ခါလာလည္း ပုိက္ဆံနဲ႔
နင္လည္း ဘာထူးလဲ
ၾကမ္းခင္းေစ်းဘယ္ေလာက္လဲပဲေမးေနတာ
ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ
ငါလည္း ဖရီးကစ္ေတြ၀င္ေအာင္ကန္မသြင္းတတ္ဘူး
ငါ့ေၿခသလုံးၾကြက္သားက
ေပါင္သန္းႏွစ္ဆယ္တန္တယ္လုိ႔
နင္ကုိၾကြား၀ါၿပီးခ်စ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး
ဘယ္အခ်ိန္ႏႈိးေမးေမး
ငါ့သန္းေခါင္ယံအေတြးေတြထဲမွာ
နင္ရွိတယ္...
နင္ငါ့ကုိမသိေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေတာင္
ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာနင္ရွိတယ္...
တူညီတဲ့အခ်စ္ကုိ
လႊဲေခ်ာ္ခဲ့ရတဲ့အိပ္မက္ထဲမွာ
ငါခ်စ္ခဲ့တယ္...
နင္နဲ႔ငါထားခဲ့ရတဲ့
ေန႔စြဲေတြမ်ားစြာထဲမွာ
ညီမေလးရယ္စာနာတတ္တဲ့
ႏွလုံးသားကုိယ္စီရန္ၿဖစ္လုိ႔ေနခဲ့တယ္...

မုိးလႈိင္ည

Thursday, March 26, 2009

ငါတုိ႔အားလုံးဟာ ေခ်

ေခ် ဦးထုပ္ကုိေဆာင္းတယ္
ေခ်ေဂြဗားယားတီရွပ္နဲ႔
ေခ် လုိစီးကရက္ကုိခဲလုိ႔
ေခ် လုိပဲ ကဗ်ာရြတ္တယ္…
ငါတုိ႔လက္ထဲမွာက keyboard

ဒါဟာေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနတာ…

ေဆာင္းရာသီနန္းေတာ္ကုိသိမ္းပုိက္ဖုိ႔
ေရတပ္သေဘာၤေပၚက အေၿမာက္သံ
ငါ့နားထဲ ခုထိတဆတ္ဆတ္ညံတုန္းပဲ

လြတ္လပ္ေရးေၾကၿငာစာတမ္းကုိ
ကြန္ဂရက္လႊတ္ေတာ္က အတည္ၿပဳလုိက္တဲ့အထိ
ေၿမာက္အေမရိကတုိက္မွာ
စစ္သေဘာၤတစ္စီးမွမရွိဘူး….

အဲဒီလုိနဲ႔ ကမာၻမွာေတာ္လွန္ေရးေတြရွိခဲ့တယ္…

`လူဆုိတာေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရတယ္…
ဖိႏွိပ္သူေတြကုိတြန္းလွန္တာဟာ တရားမွ်တမႈပဲ…´
ဘာတစၥတာရဲ႕ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ
ဖီဒယ္ရဲ႕ ရဲရဲေတာက္စကား…။

`အနီးကပ္ဆုံးရန္သူကုိ ရွာၿပီးတုိက္´
ေရႊတိဂုံေၿခေတာ္ရင္းမွာ
သခင္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဂႏၱ၀င္စကား
ငါတုိ႔ၾကားနာေနဆဲ

ဟႏိြဳင္းမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ပါရီမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ေတာ္လွန္ေရးသမားဟာ
ဖိႏွိပ္မႈေတြကုိတြန္းလွန္ေနရမယ္လုိ႔
ဟုိခ်ီမင္းေတြးခဲ့သလုိ

အခုငါတုိ႔
ငရဲၿပည္အထိ အၿမန္လမ္းမ
ေဖာက္လုပ္ၿပီးစီးသြားၿပီ
နပုိလီယန္နဲ႔
အဆင္းဘီးတပ္ေပးဖုိ႔ပဲက်န္ေတာ့တာ…။

မုိးလႈိင္ည

Wednesday, March 25, 2009

ခင္ဗ်ားအခုဘာလုပ္ေနတာလဲ?

ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေရးေနတယ္…
အဲဒီလုိေၿပာရင္…
`ခင္ဗ်ားေရးေနတာ ကဗ်ာလားဆုိတဲ့´ ေမးခြန္းက
ကုိယ့္ရင္ဘတ္ကုိၿပန္ၿပန္ေဆာင့္တယ္
လက္လႈပ္လႈပ္ ေၿခလႈပ္လႈပ္
အလုပ္ၿပဳတ္တာကအစ
စစ္ေၾကၿငာတာအထိ…
ခင္ဗ်ားစကားလုံးေတြနဲ႔ ထည့္ထည့္လႈပ္တယ္…
ကဗ်ာဟာ စက္ရုံကထြက္သလုိ
ပုံစံတူ ဒလေဟာနဲ႔
ေလာင္းကစားသမားဆန္ဆန္
ေငြေမ်ာရင္ေငြနဲ႔လုိက္
ကဗ်ာေမ်ာရင္ ကဗ်ာနဲ႔လုိက္လုိ႔
ခင္ဗ်ားအႏုပညာကုိ အဖတ္ဆယ္္လုိ႔ရႏုိင္ပါ့မလား…
အဲဒီေမးခြန္းတခ်ဳိ႕နဲ႕
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိၿပန္တုိက္ခုိက္မိတဲ့ည
ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေရးလုိ႔မရေတာ့ဘူး…
ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာကုိ အေသအခ်ာေရးေနတာပါ…။

မုိးလႈိင္ည

Saturday, March 21, 2009

ဂ်ဳံးနီ

ဂ်ဳံးနီ

ငါအရက္မူးျပန္လာတိုင္း ျပန္လာတိုင္း
ငါ့အရက္နံ႔ကို မင္းႀကိဳဆိုေနက်၊
လူေတြဟာ
သူတို႔ေသာက္တဲ့ေရကို သူတို႔ႏွာေခါင္း႐ႈံ႔ေနက်၊
လူေတြဟာ
သူတို႔ေဆာက္တဲ့ အေဆာက္အအံုကို သူတို႔သည္းၿငီးမခံႏိုင္ၾကဘူး
မင္း ငါ့အရက္နံ႔ကို ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ လက္ခံေနက်
အရင္သမား ငါ့ကိုအသိအမွတ္ျပဳေနက်
ဂ်ဳံးနီ
ငါစိတ္အခန္႔မသင့္ရင္ေလ
မင္းကိုယ္ေပၚ ငါ့ေျခေထာက္ေတြေရာက္ေနက်
ငါ့ေဒါသက
ဘာမွမဆိုင္တ့ဲ မင္းကိုယ္ေပၚ
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ ေရာက္ေနက်၊
နာလြန္းလို႔ မင္းေအာ္လိုက္ရင္ေတာင္
မင္း
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ အားနာေနက်
ဂ်ဳံးနီ
မင္းအင္အားကုန္သံုးၿပီး ခုန္ေပါက္ေျပး၀င္လာ
အၿမဲတမ္း ငါ့ကိုႀကိဳတာ
တာ၀န္အရလို႔ မင္းစိတ္မွာ မထားမရွိတာ
ငါျမင္ရ
ငါရခဲ့တယ္။
ဂ်ဳံးနီ
ငါမင္းကို အသားေကာင္းေကာင္း မေကြၽးခဲ့ဖူးဘူး။
တစ္ခါတစ္ရံေတာ့
ငါ့စိတ္ေကာင္း၀င္ေနမႈဟာ
ေခ်ာကလက္ေလးေတြအျဖစ္ မင္းစားရပါတယ္။
ဂ်ဳံးနီ
ငါမွတ္မိတယ္
မင္း ေျမႀကီးကို တူးတူးၿပီးေဆာ့တတ္တာေလ
ငါ သိပ္ၾကည္ႏူးတဲ့ ႐ႈခင္းေလးေပါ့
ငါက
မင္းေရွ႔ကိုေက်ာ္ၿပီး ခဲလံုးေလးေတြ ပစ္တယ္ေလ
ဂ်ဳံးနီ
ေလတဟူးဟူးထန္ေနတုန္းက
မင္းႏႈတ္သီးကိုေရွ႔ပစ္ၿပီး
တအူးအူးတအုအုနဲ႔ မင္းအူျမဴးေနတာ
ငါဒုတ္နဲ႔ လိုက္႐ိုက္ေတာ့
မင္းေၾကာက္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ထြက္ေျပးတာ၊
ဂ်ဳံးနီ
မင္းကိုယ္ ၀၀ဖီးဖီးႀကီးနဲ႔
ငါ့ကို ေဆာင့္ေဆာင့္တိုးေ၀ွ႔ေနက်ေလ
ငါလက္ေဖ်ာက္ တစ္ဖ်စ္တီးလိုက္ရင္
မင္းလိုက္လိုက္ ဟီဟီေနက်
ငါက မာန္မဲလိုက္တဲ့အခါ
မင္းလွ်ာႀကီးနဲ႔ငါ့ကို ျမန္ျမန္လ်က္တယ္
ငါက လိုလားတဲ့အခါ
မင္းေက်ာေတြ ပြတ္ပြတ္ေပးေနက်
ဂ်ဳံးနီ
ငါ အခုခါ
အဲလိုမ်ဳိး မာန္မဲအရသာခံခ်င္တယ္၊
ဂ်ဳံးနီ
မင္းမ်က္လံုးမွာ
ငါ့ေမတၱာကို မြတ္သိပ္ေၾကာင္းျပေနက်အေရာင္
ငါခု ဒါကို မင္းလိုမြတ္သိပ္ေနၿပီ။
ဂ်ဳံးနီ
မင္းမွာ အသည္းႏွလံုးရွိတာ ငါသိပါၿပီ။
ဂ်ဳံးနီ
ငါဘယ္ေလာက္ ရက္စက္သလဲကြာ
မုန္႔ပဲသေရစာေလး မင္းကိုေကြၽးတာေတာင္
မုန္႔ကေလးမင္းကိုေျမႇာက္ျပၿပီး
ဖုန္ထဲပစ္ခ်လိုက္တာ
ဖုန္ထဲက်ေနတဲ့ မုန္႔ကေလးကို
မင္း စိတ္မာနမထားဘဲ
မင္းႏႈတ္သီးနဲ႔ ထိုးဟပ္ပစ္လိုက္တာ
(တကယ္ေတာ့
ေမတၱာဆိုတာ ဖုန္ထဲကမုန္႔ကေလးပါလားလို႔
ငါမသိလိုက္ခဲ့ဘူးကြယ္၊)
ဂ်ဳံးနီ
မင္းေနေကာင္းရဲ႔လားကြယ္။
ဂ်ဳံးနီ
အိပ္ယာေပၚမွာ
ဘာမွမလႈပ္ႏိုင္တဲ့ မင္းသခင္
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႔ေပါ့ မင္းကိုႏႈတ္ဆက္ခ်င္းရဲ႔
ငါ့ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႔ပါ
ဂ်ဳံးနီရယ္။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

Tuesday, March 17, 2009

အလုပ္ၿပဳတ္ၿပီ .. ဘာဆက္လုပ္မလဲ?

အိတ္ကပ္ထဲကုိငုံ႔ၾကည့္ေတာ့
ၿမန္မာေငြက်ပ္ ခုႏွစ္ေထာင့္ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္
(ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေခါင္းနဲ႔ ပုိက္ဆံေတြမပါ)
ေသခ်ာတာက မနက္ၿဖန္
မနက္ေစာေစာထစရာမလုိေတာ့ဘူး…
အခုညေနေစာင္းေတာ့
စမ္းေခ်ာင္းဘက္ဒုိးရင္ေကာင္းမလား
ဖုိးသူေတာ္ကုိပဲ ၀က္ၿမွီးမွာခ်ိန္းရင္ေကာင္းမလား…
မထူးပါဘူး ..ေနပူပါတယ္
နီးစပ္ရာ ဘီယာဆုိင္ထဲ၀င္
ေရႊပါတ္အေသးတစ္ၿပားမွာ
အာလူးေၾကာ္္နဲ႔ေကာက္၀ါးေနလုိက္တယ္…
မနက္ၿဖန္ သြားစရာအလုပ္မရွိေတာ့ဘူး
အေမရိကန္မွာ ဆယ႔္္တစ္သန္း
တရုတ္မွာက ႏွစ္ဆယ့္ေၿခာက္သန္းတဲ့
ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာလည္း ငါကဘယ္ႏွေယာက္ေၿမာက္လည္း
အလုပ္လက္မဲ့ၿဖစ္သြားတာ…
ေတာ္ေတာ္ေတာ့စိတ္ပ်က္ဖြယ္အေနအထားပဲ…
မနက္ၿဖန္ေနၿမင့္ေအာင္မအိပ္မိဖုိ႔အေရးၾကီးတယ္
အေမသိရင္စိတ္ပူေနလိမ့္မယ္
အလုပ္သြားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရဦးမယ္…
အခုထက္ထိေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ
စိတ္မပ်က္မိေသးဘူး…
မနက္ၿဖန္မွာ မဖတ္ရေသးတဲ့ကဗ်ာေတြရွိတယ္…
မမက္ရေသးတဲ့အိပ္မက္ေတြရွိတယ္…
စီးပြားတက္ကပ္ၿပီးလုိ႔
စီပြားပ်က္ကပ္ဆုိက္တာ….
ဘာၿဖစ္လည္း
ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြကုိကယ္တင္ဖုိ႔
ငါ့အိတ္ထဲကပုိက္ဆံေတြအကုန္သုံးပစ္မယ္…..။
(ဗုိလ္ခ်ဳပ္ပုံနဲ႔ပုိက္ဆံေတြမပါ)

မုိးလႈိင္ည

Monday, March 16, 2009

မပ်ံသန္းရဇုန္

ကုိယ့္အေတာင္ပံေတြကုိ
မယုံေတာ့ဘူး...
အေလွာင္ခံရၿပန္မ်ားေတာ့
ဘယ္ေတာ့မွပ်ံသန္းခြင့္မၾကဳံတဲ့ေကာင္းကင္
စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ရင္ေတာင္
ခဏခဏပ်က္က်တယ္...
ေမေမ
ကၽြန္ေတာ္ကုိေမြးတဲ့ေန႔ကေနေရာင္ၿခည္ေတြေႏြးေထြးတယ္ဆုိ
တစ္သက္လုံးေလာင္မယ့္မီးကုိ
ဘယ္သူေတြရႈိ႕ခဲ့တာလည္း
အခုေတာ့အနာဂါတ္လည္းၿပာက်သြားၿပီ...
ရွင္စရာအသက္ကလြဲရင္
ေနာက္ထပ္ဘာမွမရွိေတာ့ပါ...
အေမ့ကုိရွိေနေစခ်င္တယ္
အေမ့ကုိ ရွိမေနေစခ်င္ေတာ့ဘူး
အဲဒီလုိ ဒိြဟေတြကကၽြန္ေတာ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးပဲ...။

မုိးလႈိင္ည

ရန္ကုန္

မေရာက္ဖူးခင္ကတည္းက

ငါမုန္းေနတဲ့ၿမဳိ႕ဟာရန္ကုန္ေပါ့

ငါအေရာက္ဖူးခ်င္ဆုံးၿမဳိ႕ဟာလည္း

ရန္ကုန္ပဲၿဖစ္ၿပီး…

ငါ့ေအာင္ၿမင္မႈကုိ အၿပည့္အ၀ရယူႏုိင္မယ့္ၿမဳိ႕လုိ႔

ငါယုံၾကည္ရာၿမဳိ႕ဟာလည္း

ရန္ကုန္ပါပဲေလ။

ရန္ကုန္ေရ… မိတ္ေဆြၾကီးေရ

မင္းရဲ႕ေၿမဆြဲအားေပၚမွာ

ငါရပ္တည္ခဲ့ပုံေတြကုိအမွတ္ရစြာနဲ႔

ခုလုိေရးမိပါရဲ႕။

နီးနီးေလးကုိ ေ၀းေ၀းၿဖစ္ေအာင္ေမာင္းပုိ႔တဲ့

ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ၾကီးရဲ႕ သုံးဘီးသမားေတြဟာ

ငါ့မုန္းတီးမႈကုိ

စတင္အတည္ၿပဳေပးလုိက္သလုိပါပဲ

ကုန္တုိက္ေအာက္မွာ

ေၿခာက္ကပ္ေနတဲ့ လင္းပုိင္အေသကုိ

ေဇာက္ထုိးဆြဲလုိ႔

အထဲက အဆီေတြတစ္စက္ၿပီးတစ္စက္က်

လင္းပုိင္ဆီထုတ္ၿပီးေရာင္းခ်ေနပုံဟာ

ငါမုန္းတဲ့

လူအေတြကုိ လွည့္ဖ်ားတဲ့

ရန္ကုန္ပါပဲေလ။

ရန္ကုန္ကုိ ငါမုန္းတယ္

ဘယ္အခ်ိန္ထိ မုန္းခဲ့သလဲဆုိရင္

သူ႔ကုိ ေမတၱာသက္၀င္မခ်စ္ခင္အထိေပါ့

ပညာရယ္ ၾသဇာရယ္ အသၿပာရယ္

တစ္ခုခုမပါရင္

ရန္ကုန္မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရပ္တည္ဖုိ႔ရာ

မၿဖစ္ႏုိင္ပါဘူး

မင္းနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဒီလုိ

ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ ရန္ကုန္ေရ။

ရန္ကုန္ေရ

မင္းဟာေၿမြေပြးေတြကုိလက္ခံထားရသလုိ

ရႊ႕ံရုပ္ေတြကုိလည္း လက္ခံထားရရဲ႕

မင္းဟာဘဏ္တုိက္ၾကီးေတြကုိ လက္ခံထားရသလုိ

သူေတာင္းစားေတြကုိလည္း လက္ခံထားရရဲ႕

မင္းဟာ

ေရွးအဖုိးၾကီးမ်ားကုိလက္ခံထားရသလုိ

ကမာၻမွာအေတာ္ဆုံး ေမာ္ဒန္ကဗ်ာဆရာေတြကုိလည္း လက္ခံထားရေပရဲ႕

ညညဆုိ

ေၿမြေပြးေတြ ႏုိက္ကလပ္ကုိ တေရြ႕ေရြ႕တြားသြားၾက

ရႊ႕ံရုပ္ေတြက ပင္လယ္ထဲ ဒုိင္ဗင္ထုိးၾက

ေန႔ေန႔ဆုိ

ဘဏ္တုိက္ၾကီးေတြ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾက

ငရဲၿပည္သြားမယ့္လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔

ေကာင္းကင္ဘုံသြားမယ့္ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြတစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း

ထုိးဆုိက္လုိ႔

ေရွးအဖုိးၾကီးေတြက ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြဖတ္ၿပီး ၿပဳံးလုိ႔

ေအာ္- ရန္ကုန္

ညည ေဖာင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္

မဟာဗႏၵဳလလမ္းေပၚ ငါေလွ်ာက္ရင္း

နီယြန္မီးေရာင္ေအာက္က

ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ရဲ႕ေလထုကုိရႈသြင္းရင္း

အခ်င္းစာတန္ ငါ့ေနာက္သုိ႔ဆုတ္ေလာ့ဆုိတဲ့

စာသားကုိ မဆီမဆုိင္ သတိရမိေပရဲ႕

ညထဲ

အမႈိက္ကား၀င္လာေတာ့

က်ီးကန္းေတြခုန္ဆင္းလာတဲ့ အခ်ိန္

လမ္းေဘးကေဖးဆုိင္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထုိင္လုိ႔

ဒီလုိနဲ႔

မင္းကုိငါ အေၾကာင္းၿပခ်က္မရွိဘဲ

ေမတၱာသက္၀င္မိတာပါ….။

ေနမ်ဳိး

(လူၿဖစ္ရတာေကာင္းတယ္)ေခတ္ေပၚကဗ်ာစာအုပ္မွ