မုိးထဲမွာငါ

Thursday, July 5, 2007

မုိးထဲမွာ...ငါ

Posted by မုိးလႈိင္ည at 8:40 PM

ဇူလိုင္မိုးေတြက တဖြဲဖြဲတသည္းသည္း မရည္ရြယ္ဘဲ ငါ လမ္းေတြေလွ်ာက္မိေနတယ္။ တစ္ခုခုသိခ်င္တယ္... တစ္ခုခု႐ွိေနေစခ်င္တယ္... အခုေတာ႔ ငါတစ္ေယာက္တည္း မိုး႐ြာထဲမွာ ငါ့ အေတြးမပါဘဲ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္... ေျခလွမ္းေတြက ညႈိ႔ငင္ယူထားတဲ႔ ဆူးေလဘုရားလမ္းမေပၚမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ အၿမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနတယ္... အႏုပညာအေပၚ ဂ်စ္ပဆီေတြသစၥာရွိသလို... ငါလည္း သစၥာရွိတယ္... ငါ ကဗ်ာဆရာဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔...ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲမွာ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ ၾကည္႔စရာမလိုေတာ႔ဘူး...virus café မွာ ငါကိုယ္တိုင္ ဗိုင္းရပ္စ္သင္႔ခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ရက္ေတြ... ရင္ထဲမွာ ထပ္မံဖြဲ႔ဆိုစရာ မလိုေတာ႔တဲ႔ ကဗ်ာေတြ... Berlin Museum ထဲက ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို သတိရတယ္...
"The girl drink wine with gentleman" ကိုယ္႔ကိုယ္က ုိShutdown လုပ္ေတာ႔ ဖန္သားျပင္က အျဖဴအမည္းေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္... ဘ၀ဆိုတာ အက္စေကေလတာစီးသလိုပဲ ကိုယ္ရပ္ေနလည္း သြားေနမွာ... အခုမွေတာ႔ မထူးဘူး... တစ္၊ ကိုး၊ ကင္းနဲ႔ ထေအာပစ္လိုက္တယ္... ငါ မနက္ျဖန္ ကံၾကမၼာနဲ႔ မ်က္ႏွာမသစ္ေတာ႔ဘူး...။

မိုးလႈိင္ည

"ကဗ်ာ 20.07.09.02"

Sunday, September 2, 2007

"ကဗ်ာ 20.07.09.02"

Posted by မုိးလႈိင္ည at 11:49 PM

ဒါဆို ဒါပဲ .. လာဆဲမေနၾကနဲ႔
ဘာလဲကြာ .. မသာပဲျဖစ္ျဖစ္ သာပဲျဖစ္ျဖစ္
လူ႔အျဖစ္ဟာ ပုပ္ေစာ္ေတြနံေနတာၾကာေပါ့ကြာ
မၿမင္တတ္ရင္ မူးကုိၿမစ္ထင္လုိ႔
မနံတတ္ရင္လည္း အရႈးကုိ နတ္ထင္တယ္
ယဥ္းေက်းတယ္ဆုိတာ ေတြသမွ်လူကုိရုိက်ဳိးၿပတာလား
သြားစမ္းပါကြာ .. မနားတမ္းေအာ္ေနတဲ့ လက္ခုပ္ေတြဟာ
အယုတ္တမာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုပါ
မဟုတ္တာေတြနဲ႔ က်ဳပ္ဟာေနခဲ့တာ ၾကာေပါ့
အဲဒါကုိ အဆင့္ၿမင့္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းလုိ႔ေခၚလား
သမုိင္းဆရာမွာ ေခါင္းမပါတာၾကာၿပီ
ကြမ္းတစ္ရာေကၽြးပါ .. ေရတမုတ္တိုက္ပါ ..
မိုက္တာဟာ .. ႀကိဳက္တာကို မေျပာရဲတဲ့လူေတြမွာပဲ႐ွိတယ္
ဒါကုိပဲဘ၀င္ခုိက္
ေ၀ဖဲမွာ တစ္ကုိးကင္းက်ရင္
ဓားနဲ႔ပဲရွင္းခ်င္တယ္
မင္းကုိယ္မင္းဇာတ္လုိက္ပဲထင္ေနလား
ခ်စ္သူဖို႔ ေဟာတဲ့တရားကို ခိုးနားေထာင္ရေအာင္
မင္းကိုယ္မင္း ဘာေကာင္ထင္ေနတာတုန္း
ကဗ်ာဆရာဟာ "စာစကား" နဲ႔ညာခဲ့တယ္လို႔
ခ်စ္သူကထင္မယ္ ...
ေလာကမွာကြယ္ ... မင္းဟာခ်စ္သူပါလို႔
ငါဘာလို႔ ညာျဖစ္တာလဲ
တကယ္ဆို မင္းဟာ ”ကဗ်ာ”
စၾကာ၀ဌာတစ္ခုလုံးကုိ ပက္သက္ခ်င္တယ္
လက္မထပ္ဖူးတာေတာင္သစၥာ ကုိေတာင္လုိထူခဲ့တယ္
အလိုတူပါ .. ခ်စ္သူ
ယုတိၳေဗဒဆုိ ဘ၀င္မက်တတ္တာကလြဲလုိ႔
က်ဴးလြန္ခဲ့သမွ်မွာ ၀န္ခံရဲတာလည္း ငါပါပဲကြယ္
ဟို စတယ္ႀကီးနဲ႔ေနတဲ့လူထက္ေတာ့ နည္းနည္းသာတယ္
မာယာနယ္မွာ တြယ္တာမိပါတယ္ ..
တပည့္ေတာ္ အမိုက္အမဲေလးကို ႐ိုက္လည္း႐ိုက္ပါ ..
စိတ္ဆိုတာ ေစရာသြားတဲ့ အမ်ဳိးမို႔ တိတ္တခိုးပဲျဖစ္မိတယ္
ကံစရိတ္တစ္မ်ိဳး ကဗ်ာကုိေက်ာပုိးၿပီး
သံသရာ ရြာရုိးကုိးေပါက္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီ
ရတနာအိုးကို လာလာခိုးေနၾကတာကိုး

မိုးလႈိင္ညႏွင့္ ကိုၿဖိဳး
အြန္လိုင္းဗား႐ွင္း

အရင္က ကဗ်ာေဟာင္းေလးပါ ကုိၿဖဳိးကုိလည္း သတိရလုိ႔ ၿပန္တင္လုိက္တာ...။

အႏူၿမဴဗုံး

ကုန္သြားတဲ့
ႏွစ္တစ္ရာကုိ ဖန္လုံအိမ္အာနိသင္ထဲထည့္
ငါ့တုိ႔ဟာ
စစ္ပြဲကုိစုိက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္
မ်က္ရည္စက္ထဲမွာ ေမာ္လီက်ဴး
ဘယ္ေလာက္ပါ၀င္ေနမလဲ
ရင္ထဲမွာေတာင္
မစမ္းသပ္မေဖာက္ခြဲရဲတဲ့
အႏူၿမဴဗုံးေတြ
ဘယ္လုိအသည္းနဲ႔မ်ားတီထြင္ထားခဲ့ၾကတာလဲ…။

မုိးလႈိင္ည

ေနာက္ဆုံးခံတပ္

ရန္ကုန္အေၾကာင္းဆုိ
ေသြးမတိတ္လုိ႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း
ငါ့ကုိ႔ ၿမင္ၿပင္းကပ္လွေရာ့မယ္
ဒီတစ္ခါလည္း ငါေရးပါရေစ…
ဒီတစ္ေန႔ေပါ့
အမႈိက္ေတြပုံထားတဲ့ ဘဏ္လမ္းထဲမွာ
ငါ႕ေက်ာင္းေနဖက္ေဇာ္မင္းနဲ႔ေတြ႔တယ္ေလ..
လမ္းေဘးလက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာထုိင္ၿပီး
ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကုိ
ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ၿမည္းတာေပါ့..
ဘုိစိန္ကဆန္ဖရန္စၥကုိေရာက္ေနၿပီး
အေသးေလးက ဆႊစ္ဇာလန္မွာတဲ့
၀င္းႏုိင္က အင္းစိန္မွာ
ဒီဗီဒီစက္ေတြၿပင္ေနၿပီး
အာကာေက်ာ္က ေက်ာက္ေရတြင္းမွာ
ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ထဲမွာလူနည္းနည္းေလးပဲ
က်န္ေတာ့တာငါစဥ္းစားမိတယ္…
ကုိဆင္ၾကီးက ခ်န္ဂီေလဆိပ္အ၀င္မွာ
အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေတာက္ေနၿပီး
မခုိင္ရည္က သူ႔ေယာက်ာၤးရွိရာ ရွန္ဟုိင္းကုိ
လုိက္သြားတယ္တဲ့…
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကုိ
ငါတုိ႔ လူနည္းနည္းေလးနဲ႔ခံတုိက္ေနရတယ္
သူငယ္ခ်င္းကေနာက္ဆုံးရထားနဲ႔အိမ္ၿပန္တယ္
ငါက ဒူးမလြတ္တဲ့ အဓိပတိတက္စီးၿပီး
အင္တာေနရွင္နယ္စတန္းဒတ္က
ငါတုိ႔ရန္ကုန္နဲ႔ စေကးမကုိက္တာကုိ
စိတ္ပ်က္ေနမိတယ္…
ဒါေပမယ့္
ဒါဟာငါရဲ႕ေနာက္ဆုံးခံတပ္ပဲ
အလုပ္လက္မဲ့အေၿခအေနမွာေတာင္
ငါရန္ကုန္က ဆုတ္ခြာလုိ႔မရခဲ့ဘူး….။


မုိးလႈိင္ည

ၿမိဳ႕ေတာ္

“ၿမိဳ႕ေတာ္”

ဒီၿမိဳ႕က
ဘာမွသာ မဟုတ္တယ္
မာနတခြဲသားနဲ႔
ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇး႐ွင္းကို အဖက္မလုပ္တဲ့ ၿမိဳ႕..။

ဒီ၀႐ုန္းသုန္းကားၿမိဳ႕ထဲ
ေကာလဟလေတြ ေခတ္စားတယ္
ေမာဟရာဂေတြ ေနရာမလပ္ပဲ
ေစာရ၀ါဒေတြ ေခတ္ေကာင္းခ်ိန္ေလ
ေလာကပါလဆိုတာ ခ်ဳိနဲ႔လား
ခြင္တည့္ရင္ အပိုင္ခ်ည္လိုက္မယ္ဆိုတာခ်ည္း
ကဲ.. နားနားၿပီး၀ါး နင္ေနမယ္။

မ်က္ရည္စက္ေတြကို ဘီယာခြက္ထဲထည့္ေသာက္မလား ရတယ္
ကာရာအိုေကတစ္ေယာက္တည္းဆိုရမွာ ပ်င္းသလား ရတယ္
စိတ္ၾကြေဆး၊ စိတ္ထေဆး လိုခ်င္တာေျပာ ရတယ္
ဟိုတယ္မွာ တစ္ေန႔လုံး အခန္းမငွားခ်င္ဘူးလား ရတယ္
ခဏတာစိတ္ေက်နပ္မႈကို ေငြေၾကးနဲ႔ လဲမလား ရတယ္
သေရအ႐ႈံး ၁လံုး ငါးမူးႏိုင္.. ငါးပုလင္း၊ တစ္ပံုး ေၾကးကိုဖုန္းနဲ႔ေျပာ
တပတ္စာ တခါ႐ွင္း မိုးအလင္းေဘာပြဲေလာင္းမလား ရတယ္
ကိုယ့္လူ.. လိုခ်င္တာေျပာ နငယ္မေႏွာနဲ႔ က်န္တာရတယ္။

လေရာင္၀ိုးတ၀ါးေအာက္ = တၿမိဳ႕လံုး = ၀ိုးတိုး၀ါးတား
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြရဲ႕အနာဂတ္ = ၀ိုးတိုး၀ါးတား
ကိုးယိုးကားယား ၀ုန္းဒိုင္းႀကဲေနတဲ့ မီးစက္တခ်ဳိ႕က လြဲလို႔
တၿမိဳ႕လံုး ေမွာင္အတိက် ..
ၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုတဲ့ အမည္နာမကို အေမွာင္ထဲ ဘယ္လိုမွ ဖတ္မရေတာ့ဘူး။

ေခလြန္း

ေၿဖစရာမလုိတဲ့ ပုစၧာ

တစ္ဖက္သက္နဲ႔

ဒုိင္ပြဲရပ္ေတြခဏခဏမ်ားေနတယ္

ေလာကၾကီးက

ဘယ္သူ႔ကုိအနီကဒ္ၿပမွာလည္း

ဆူပူေသာင္းက်န္းလြန္းေနတဲ့ေခတ္ကုိ

မုိက္ရုိင္းထြားက်ဳိင္းလြန္းတဲ့ လူေတြကိုလား

ပရိတ္သတ္ကုိ ခဲနဲ႔ၿပန္ေပါက္တတ္တဲ့

ပေလယာေတြ…

ေၿခစြမ္းမၿပႏုိင္လုိ႔ တဖက္အသင္းကုိ

လူခ်ကစားေနတဲ့ ညစ္က်ယ္က်ယ္ေတြ

ဒုိင္လူၾကီးေတြကလည္း

အမွန္ကိုမၿမင္ႏုိင္ဘူး…

သူတုိလည္းနင္ေနတာၾကာၿပီ…

ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ၀မ္းနည္းၿခင္းအထိမ္းအမွတ္ေတြ

သိပ္မ်ားေနတဲ့ ေနရာ…

သန္းေခါင္ထက္နက္တဲ့ညဥ္႔ေတြ

အရူးေတြေနမ၀င္နဲ႔

အမွန္တရားက အခုမွဖိနပ္စစီးတုန္းလား

ကုိယ့္နားရင္းကုိ နာနာတီးဖုိ႔ပဲလုိတယ္..

လူၿဖစ္တာမင္းအမွားလုိ႔…

မုိးလႈိင္ည

တတိယတန္းစားအသင္း

Tuesday, July 15, 2008

တတိယတန္းစားအသင္း

Posted by မုိးလႈိင္ည at 1:53 PM

အပြဲပြဲႏြဲခဲ့သလုိ
အပြဲပြဲလြဲခဲ့တယ္…
ရေနက်အေၿဖမ်ဳိးေတြ
(ကန္ေနက်ေၿခမ်ိဳးေတြနဲ႔)
ဒဏ္ရာရကစားသမားေတြ
ကြင္းေဘးပတ္လည္ကေငးရသလုိ
လူငယ္ေၿခတက္ေတြလည္းခဏခဏၿဖတ္ထုိးခံေနရ…
ငါတုိ႔ဘ၀ေတြ
အႏၱရာယ္ဇုံက မကၽြတ္လြတ္ေသး
တုိင္ထိၿပီးၿပန္ထြက္လာတဲ႔
ကန္ခ်က္ေတြကုိပဲဂုဏ္တက္ထားရမွာလား
အိမ္ကြင္းကစားသမားေတြကပြဲက်ပ္ေနတယ္
အေ၀းကြင္းကစားသမားေတြကေၿခပ်က္ေနတယ္…..
အသင္းေၿပာင္းကစားဖုိ႔ကလည္း
ငါတုိ႔က ငယ္ေမြးၿခံေပါက္
(ညစ္က်ယ္က်ယ္ဒိုင္လူၾကီးကုိ)
နဖူးနဲ႔တုိက္ရမလား
ခၽႊင္းဂန္းနဲ႔ ေထြးရမလား
အ၀တ္လဲခန္းထဲကဗီရိုကုိ
ဆဲဆုိကန္ေက်ာက္
ေနာက္တစ္ေခါက္ကြင္းထဲၿပန္ေရာက္ခ်ိန္
ငါတုိ႔ဟာေအာင္ပြဲကုိပုိမုိဆာေလာင္လုိ႔….။

မုိးလႈိင္ည