ရန္ကင္းေစ်းေကြ႕ ကေန
ေယာက္လမ္းမွတ္တိုင္ကို ၁၂မိနစ္နဲ႕ေရာက္ႏိုင္ဦးမလား
၃၇ ဘီအမ္ကားေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး
Vegas ႏွစ္လိပ္ ကြမ္းႏွစ္ယာဖိုး
ေအးစက္စက္ ေဆာင္းနဲ႕
သမၼတ ေဟာ္တယ္ေရွ႕ က အခ်ဥ္ေပါင္းသည္လည္း မရွိေတာ့ဘူး
ေနာက္ေတာ့ သမၼတ ေဟာ္တယ္လည္း မရွိေတာ့ဘူး
သိပ္ေနာက္က်ေတာ့ သမၼတပါ မရွိေတာ့ဘူး..။
လျပည့္၀န္းပလာဇာက
မင္း႐ုံးဆင္းလာမယ့္
ညေန ၅နာရီခြဲဟာ
ဘယ္ႏွကမာၻေလာက္ ၾကာတာလည္း
အတိတ္လို႔ ဆိုေပမယ့္
အဲဒီအတိတ္ေတြဟာ ရင္ထဲမွာေတာ့ တိတ္တိတ္မေနဘူး…
ငါက တိတ္တဆိတ္႐ူးေနသူပါ
ဘယ္ကုထုံးနဲ႔ အဆင္မေျပဘူး
အခ်ိန္ဟာ ငါတို႔ကိုလိမ္ေနတဲ့ ဘုရင္တပါး
ငါတို႔ ဘာမွမမွားပဲ
ဘယ္ေတာ့မွလည္း မမွန္ဘူး
အလြမ္းကေတာ့ အေပါင္ဆုံးသြားတဲ့
ေဘာင္ခ်ာအၿပဲေလးလို
က်စ္က်စ္ဆုပ္ ေၾကကြဲေနရတယ္…။
မိုးလႈိင္ည
ခေတ်ကာလ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရထားတွေကို
ထိုင်ငေးနေခဲ့တာပေါ့
ကူးစက်ရောဂါကြောင့် အေးစက်
တိတ်ဆိတ်
ဆိုက်ကပ်ရထားတွေမရှိတဲ့အချိန်
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ရထားတွေအကြောင်း
တွေးတောမိခဲ့ပေါ့
ပုံမှန်ဆိုရင် သံသရာ ရထားပေါ်က
ရောင်စုံဘဝတွေတင်ဆောင်ထားတဲ့
လော်ကယ်ရထားတွေ ဖြတ်သွားနေကျ
မနက်စောစော ကုန်စိမ်းရထားပေါ်က
ဈေးသည်တွေရဲ့ ဆူညံသံ
မျှစ်စို့ဖြူဖြူဖွေးဖွေးတွေကို
စိတ်ထဲက လှမ်းတွေးလိုက်မိသေးတယ်
တစ်ပါတ်တစ်ခါ တအိအိ လေးလံနေတတ်တဲ့
စာပို့ရထားကြီး
ကွမ်းယာတွေ ပလုပ်ပလောင်းဝါးလို့…
တချို့အချိန်တွေတုန်းက မှိုင်းမှိုင်းဝေဝေ
အရက်မူးနေတတ်တဲ့
သစ်လုံးတင်ရထားကြီး တစ်နေ့နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်ဖြတ်လို့
ဘူတာအိုလေးအတွက် လက်ဆောင်တွေ
ထားထားခဲ့တတ်တယ်
နယ်စပ်မြို့လေးက အမောတကော
ပြေးလာတတ်တဲ့
ဝန်နဲ့အားမမျှတဲ့ မှောင်ခိုရထားလေးတွေ
ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေပြန်ပြီ
တစ်ခါတရံ မာကျောက်ကစားတတ်တဲ့
လမ်းခင်းကျောက် ရထားကြီးလည်း
ရောက်ရောက်လာတတ်တယ်…
တချို့အချိန်တွေမှာတော့ ဟွန်းသံတွေ
ဆူဆူညံညံနဲ့
မီးတောက်မီးလျှံ တော်လှန်ရေးရထားတွေ
ဖြတ်သန်းသွားဖူးတယ်…
အာဏာရှင် ဗိုလ်ချုပ်တွေရဲ့
သံမဏိ ကြက်ခြေ အထူးရထားတွေ
ဘဝင်မြင့်မြင့် ဖြတ်သွားတာလည်း
မြင်ခဲ့ဖူးတယ်
တွဲပြောင်းတွဲဆိုင်းတွေနဲ့
ချောင်ထိုးထားတဲ့ ချိတ်ပိတ်ရထားတွေလည်း
ဘူတာအိုလေးအရိပ်မှာ နေခဲ့ဖူးတယ်…
သွေးသံတရဲရဲနဲ့ အသားတွဲ ရထားတွေလည်း
ညီဟောက်နေအောက် ဘူတာအိုလေးအောက်မှ
ရပ်ဖူးတယ်…
ဘူတာအိုလေးကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ
မောင်းမထုတ်ရက်ခဲ့ဘူး
ခြေချစရာ နေရာလပ်မရှိအောင်မှာ
ဒုကသည်တွေ ပြည့်ကျပ် အိပ်စက်ခဲ့ဖူးတယ်
မိုးလှိုင်ည
စာနာခြင်းအတွက် သစ်ပင်တွေစိုက်မယ်
မြို့ကြီးတွေနဲ့ဝေးဝေးနေမယ်
အငြင်းအခုန်တွေ စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်
ထွေထွေပြားပြား အမှန်တရားတွေရှာမနေတော့ဘူး
ကိုယ်က ဘာမှပိုကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ပေမယ့်
ဘာမှ ပိုမဆိုးအောင်လဲ လုပ်နိုင်သေးတယ်
နေရောင်ခြည်အောက်မှာ
အရောင်ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ တိမ်တွေကို
ဘာမှမတွေးပဲငေးမယ်...
သဘာဝတရားကို ပန်းချီကားတွေ
ဓါတ်ပုံတွေထဲကပဲ မကြည့်တော့ဘူး
အနီးစပ်ဆုံး မြက်ပင်လေးကအစ
ကိုယ်နားလည်ဖို့ကြိုးစားမယ်…
တောင်ပေါ်က လွင့်ပျံ့လာတဲ့
တရားသံတွေ နားထောင်ရင်း
မနက်ခင်းတိုင်းမှာ အေးအေးလူလူစာဖတ်မယ်
သွားနှင့်သူတွေလဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းသွားကြပါစေ
ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေလဲ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကျန်ခဲ့ပါစေ
ရေရေရာရာ ကိုယ်နားမလည်ပေမယ့်
ဘဝကနေပျော်မှာပါ…။
မိုးလှိုင်ည
