အသည္းမကြဲေအာင္ဂရုတစုိက္ေနထုိင္ၿခင္း

ဒီေန႕

သာေကတေက်ာက္တုိင္က

ေရႊပုဇြန္ကေဖးမွာငါထုိင္ေနတယ္

ေကာ္ဖီက

ကက္ပူခ်ီႏုိတဲ႔

ငါ့လွ်ာနဲ႔အရသာမေတြ႔တဲ့ကိတ္ေတြနဲ႔

အေခ်ာအလွေကာင္မေလးေတြ

ငါ့ေရွ႕ကၿဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္

ငါဘယ္တစ္ေယာက္ကုိမွမေငးဘူး…ေဖေဖာ္၀ါရီ

လြန္ခဲ့တဲ့ကာလတစ္ခုမွာ

ငါရဲ႕အလုပ္သြားေနက်

စတီးထမင္းခ်ဳိင့္ေလးကုိေရာင္းၿပီး

မင္းနဲ႔ငါ လက္ေရြးစင္ကေဖးမွာ

ေကာ္ဖီအတူေသာက္ၾကတာကုိ

သြားအမွတ္ရမိတယ္…

ငါႏွလုံးသားတစ္၀က္ဟာ

ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ၿပည့္လွ်မ္းေနၿပီး

ငါ့ရင္ဘတ္တစ္ၿခမ္းက

တစစ္စစ္နာက်င္ကုိက္ခဲေနခဲ့

ငါတုိရဲ႕ေရွ႕ေရးဟာ

ရင္ေလးစရာခ်ည္းပါကြာလုိ႔

မင္းဘယ္ေတာ့မွမေတြးဘူး

မင္းဆီမွာဘယ္ေကြ႔ေရာက္ေရာက္

ေလွာ္စရာတက္ရွိွိတယ္ေလ

ထိရွလြယ္တဲ့ငါကသာ

ေလာကဓံလႈိင္းတံပုိးေအာက္

ခ်စ္ၿခင္းနဲ႔ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ

ေပ်ာက္ရွခဲ့ရဖူးတယ္…

အခုေတာ့

ငါ့လက္ထဲမွာ

ဆရာေက်ာ္၀င္းရဲ႕

ထိြဳင္ယာလက္တစ္အယူအဆ

ကဗ်ာဆရာေနမ်ဳိးရဲ႕

လူၿဖစ္ရတာေကာင္းတယ္..ဆုိတဲ့

စာႏွစ္အုပ္နဲ႔

ခံစားခ်က္ေတြကုိအေလာင္းအစားမလုပ္ေတာ့ဘူး

မင္းနဲ႔ေ၀းသြားတဲ့ေနာက္

ကာလတရားအေပၚမွာ

အႏွစ္သာရအၿပည့္ အဓိပါယ္မဲ့ေနထုိင္လုိ႔

အသည္းမကြဲေအာင္ေနထုိင္ၿခင္းအတတ္

ငါခ်စ္ၿခင္းတရားနဲ႔ မပက္သက္ေတာ့ပါ…။

မုိးလႈိင္ည

ငါးခံုးမေတြႏွင့္ အတူ

ငါ့ကိုက မေနတတ္ မထိုင္တတ္နဲ႔
မာနကလည္း တစ္ခြဲသားတင္မဟုတ္
ႏွစ္ .. သံုး .. ေလး .. ငါး ခြဲသား ..
ၿပီးေတာ့ စကားလည္း ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္ခ်ည္းပဲ ေျပာတတ္သူ
အႏုပညာ ကိုယ္ခံအားကလည္း ေနေလေတာ့
ခဏခဏဖ်ားတယ္ …
ေလတိုးသံ မခံႏိုင္တဲ့ သစ္႐ြက္ေတြလို
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပန္မုန္းရတာေလာက္
အရသာ ႐ွိတာ မ႐ွိဘူး
သူငယ္ခ်င္းေရ … မင္း ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာက
လူတကာလို မလိမ္မညာတတ္ပါဘူး
ဒါေပမယ့္ လူသူေတာ္ေကာင္းေတြထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီး ညစ္ပတ္တယ္
အမ်ားႀကီး ယုတ္မာတယ္ …
ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ မာတိကာေတြ ဆြဲဆြဲခ်ျပၿပီးကာမွ
ဘာစာတစ္ပုိဒ္မွ ပါမလာတဲ့ စာအုပ္ေတြလို
ငါ့ဘ၀ကို ငါမေနေတာ့ဘူးေလ …

ငါကေတာ့ ခပ္ယုတ္ယုတ္ပါပဲ
မေက်နပ္ရင္ ေအာ္ဆဲဖို႔ကိုခ်ည္း အားယူယူေနမိတယ္
မင္းေကာ … ေက်နပ္ပါတယ္လို႔ ၿပံဳးၿပီး ေျပာခ်င္ေသးတာလား
ဒီမယ္ သူငယ္ခ်င္း ငါ့ဘ၀ကို ငါအရင္းအတိုင္းပဲ ေနခဲ့တယ္
စာတစ္မ်က္ႏွာအတြက္နဲ႔ေတာ့ ကိုယ့္စာလံုးကိုယ္ျပန္ေပါင္းမေ

နေတာ့ပါဘူး
ငါတို႔အားလံုး အ႐ူးေတြခ်ည္းပါပဲေလ။

ကိုၿဖိဳး

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္

မေန႔ကအတုိင္းပဲ…

ဇာတ္လမ္းကရုိင္းလြန္းေတာ့

အသည္းတဆတ္ဆတ္ခါ…

ေသြးဆာတဲ့လက္ေတြအတြက္

ေသြးထြက္မ်ားခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္မ်ား

လမ္းမေပၚၿပဳတ္က်ခဲ့ရတဲ့

ဦးမညႊတ္တတ္သူတုိ႔ရဲ႕ဦးေခါင္း

အမွန္တရားက

မတန္တဆတန္ဖုိးေတြကုိေတာင္းဆုိတယ္

အသက္ရွင္လွ်က္နာက်င္ၿခင္းကုိေပြဖက္ၿပီး

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကုိ ငါၿဖတ္ခဲ့တယ္….

ေမ့ေပ်ာက္လြယ္တဲ့ရက္စြဲေတြရဲ႕

အသည္းႏွလုံးကုိ

အမွန္တရားဓားနဲ႔မႊန္းဖုိ႔

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က

ဘယ္ေတာ့မွမေသတဲ့

လူေသေတြ

အခုငါတုိ႔လမ္းမေပၚမွာေနေနတယ္….။

မုိးလႈိင္ည

(ကဗ်ာဆရာအုိေအာင္ေရးဖြဲ႔ေနက် ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေခါင္းစဥ္အသုံးၿပဳထားပါသည္)

အ၀ါေရာင္အိပ္မက္

မက္မက္စက္စက္အလြမ္းေတြနဲ႔
ၿမစ္က်ဥ္းတစ္ခုထဲကငါ့ညေန
ကမာၻေၿမကုိႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ေတးစာသားေတြကို
ငါအလြတ္မရေသးပါ….
ေဗဒါေရာင္ဆည္းဆာထဲမွာ
ငါ့အဂၤလိပ္စာဆရာမေလး…
သူ႔မ်က္မွန္ေလးေအာက္က
ေလ်ာ့ေနတဲ့ေက်ာင္းသားဆုိးေလးတစ္ေယာက္ကုိ
သတိထားမိမွာလား…
လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ခုံပုေလးကေန
လမ္းမကုိေငးေငးေနတတ္တဲ့
ခပ္ဆုိးဆုိးေကာင္ေလးရဲ႕
အ၀ါေရာင္အိပ္မက္ဟာ
အဂၤလိပ္စာဆရာမေလး
ၿဖစ္ေနလိမ့္မယ္လုိ႔…
ဘယ္သူမွမသိလုိက္မိခင္…
ေကာင္ဆုိးေလးက
အ၀ါေရာင္ၿမစ္တစ္စင္းကုိ
ေက်ာပုိးထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ…..။



မုိးလႈိင္ည

ေမြးရပ္ေျမရဲ ့အေၾကာင္း

ကမၻာအႏွံ႔ က “ေရႊ”…တံဆိပ္ ေလာ္စပီကာ ေတြ
ကူပါ ကယ္ပါ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေမြးရပ္ေျမ အေၾကာင္း နဲ ့
ခင္ဗ်ားတို ့နားထဲကို သံရည္ပူ ေလာင္းပါရေစ ။

ဆရာဝန္ေတြက ေဆးေရာင္း
အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေစ်းေရာင္း
ေတာ္သူေတြအကုန္ ေဘးေဂ်ာင္း
လူငယ္ေတြ အကုန္ အေတြးေစာင္း
ခြင္ရွာႏုိင္မွ သူေဌးေလာင္း ျဖစ္ႏုိင္မယ္။

အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္ရင္ေတာ့ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။

ညာဥ့္ငွက္မေလး တစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္
မိန္းမတန္ဖိုးကုိ ေရာင္းဖို ့ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ တဲ့။

ေစ်းသည္မေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္သူေမွ်ာ္
အေၾကြးပင္လယ္ၾကီးထဲ ကယ္သူမေပၚ
ေခတ္ၾကီးကိုက လည္သူေဆာ္

ေရွ ့ေနာက္ မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွံ
ရွိသမွ် ပစၥည္းေလးေတြကို ေပါင္ႏွံ
ေမြးလာမယ့္ ကေလးကေတာ့ အေခ်ာင္ခံ။

ဂ်ာနယ္ေတြက အတင္းအဖ်င္း ေရာင္းစား
လူပြဲစားေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစား
လူတစ္ခ်ိဳ ့က လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာင္းစား
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ ့ေက်ာင္းသြား
ပါရာဒို တစ္စီးက ဗြက္ေတြ စင္ေအာင္ ေမာင္းသြား

ငါတုိ႔ ငိုသံေတြကို
အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံတစ္ခ်ိဳ ့က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဖ်ာခင္းခ်င္သူ တစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း သနားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။

မီးခဲကိုင္ထားရသလိုပဲဆိုတဲ့ ေစတနာရွင္တို ့၊
ဦးတည္ခ်က္ ဆယ့္ႏွစ္ရပ္နဲ ့ လူ ့ျပည္ကိုဖ်က္ေနတာလား။
ခင္ဗ်ားတို ့စကားလံုး ၾကီးၾကီးေတြက ေကာ္ပီ သံစဥ္ပါ။
တစ္ျပည္လံုးလည္း နားညဥ္းေနျပီ… ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ။

ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း
မႏွစ္ကလည္း ဒီေနရာ
ဒီႏွစ္လည္း ဒီေနရာ
ရပ္ေနလည္း ဒီေလာက္
ေျပးသြားလည္း ဒီေလာက္မို ့
ငါ ့ေျခေထာက္ ေတြကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာတယ္။
သူတို ့ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ငါ့လက္ေတြကလည္း သစၥာေဖာက္ျပန္တယ္။
အရွံဳးေပး လက္ေျမွာက္ျပီး ေထာက္ခံတယ္။
ဒီလုိနဲ ့...
စိတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ေခါက္ရိုးေၾက။
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ ့ျဖစ္လာတာေတြက ေဇာက္ထုိးေတြ။
လူ ့သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ိဳးျပီဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြလည္း ျမည္လာျပီ။
က်န္တဲ့သက္တမ္း တစ္ဝက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ ့ေတာင္ အီလာျပီ။

“ဆန္တစ္ျပည္ကို ၁၅၀၀ ေတာင္” အဲဒါ အဘြားညဥ္းတဲ့ အသံ။
“ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကေတာ့တဲ့ အရပ္ ျဖစ္သြားျပီ” အဲဒါ ခါးသီးတဲ့ အမွန္။

ဒီၾကားထဲ…
နာဂစ္က တစ္ခ်က္ေမႊ ့
ဧရာဝတီက လူေတြခမ်ာ အသက္ေစ့
တစ္ခ်ိဳ ႔လူေတြကလည္း အကြက္ေရႊ ့
အစိုးရ ကုလားထုိင္ကေတာ့ တစ္ခ်က္မေရြ ့
ျမန္မာျပည္ၾကီးကေတာ့ ဝမ္းဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့အခက္ေတြ႔။

အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္မွ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။

ေကာင္းကင္ကို

မုိးလႈိင္ညနဲ႔ရန္ၿဖစ္ၿခင္း

သေရာ္ေတာ္ေတာ္

ေနာက္ေတာက္ေတာက္နဲ႔

ခင္ဗ်ားအတည္ေပါက္ေတြ

ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္

လူဘ၀ဆုိတာ

တရားရွာရင္တရားရမယ္

မယားရွာရင္မယားရမယ္

အဲဒီေလာက္ပါပဲ

သိပ္လည္းေတြးေခၚခ်င္စရာမေကာင္းပါဘူး

ကံၾကမၼာကုိ

အိပ္ကပ္ထဲအထပ္လုိက္ထည့္ၿဖဳန္း

အခ်ိန္ကာလကုိမုန္းတယ္ဆုိလည္း

သံသရာဘီလ္စာရင္းကုိ

အေၾကြး၀ယ္ကဒ္နဲ႔ရွင္းလုိက္ယုံပဲ…

မတတ္ႏုိင္ေတြကုိအခ်ိန္ကုန္ခံသယ္မလာနဲ႔

အႏုပညာလုိ႔ေၿပာလည္း

ဆာေနတဲ့၀မ္းဗုိက္ေတြက

စြပ္ၿပဳတ္တစ္ခြက္ေလာက္မရႏုိင္ဘူးလားတဲ့

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သစၥာရွင္ၾကီးလုိ႔

အမႊန္းတင္လည္း…

ခင္းဗ်ားဦးေခါင္းက နံရံမွာကၽဲႊခ်ဳိလုိ

ခ်ိတ္လုိ႔မေကာင္းဘူး…။

မုိးလႈိင္ည

ခ်ိဳးငွက္မ်ား

ကုိက္ခ်ီသြားတဲ့… အလြမ္းကုိ

စစ္ပြဲကုိ ေက်ာခုိင္းသြားတဲ့ လူငယ္လုိ

နာက်င္မႈကလြဲၿပီး

စစ္ပြဲဟာ ငါတုိ႔ကုိ ဘာမွမေပးဘူး….

ေသခ်ာတဲ့ေသၿခင္းကုိ

ေဆာင္ယူသြားႏုိင္သူေတြက

ေအာင္ၿမင္ၾကတယ္ေပါ့….

က်န္ရစ္ခဲ့ရသူေတြက

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိတည္ေဆာက္ရင္း

ေနာက္ထပ္စစ္ပြဲတစ္ခုကုိ ထပ္ေစာင့္ၾကတယ္။

မုိးလႈိင္ည