နှစ်ချို့ကော်ဖီ

Friday, May 8, 2009

ၿဖစ္သင့္တာေတြၿဖစ္…ၿဖစ္မလာတဲ့ေလာက

အစက စေၿပာရင္
အစက စေၿပာတာပဲရွိမယ္
အခုငါ့ဆီမွာ မၿပီးေသးဘူး
အားလုံးက စုိးရိမ္ေရမွတ္
ၿပဴတင္းေပါက္ေတြက ဖြင့္လုိက္ပိတ္လုိက္
ေနေရာင္ၿခည္မရဘူး
ေလေကာင္းေလသန္႔မရဘူး
ပတ္၀န္းက်င္က အၿမဲတမ္း ရႈခင္းအတုေတြနဲ႔
မြန္းက်ပ္ေနတုန္း
တံခါးၾကီးရင္ ေသာ့ၾကီးၾကီးခတ္ရတယ္
ဘယ္ေတာ့မွလည္း ဖြင့္လုိ႔မၿပီးဘူး
မေန႔ကခ်ိန္းထားတဲ့ ေကာင္မေလး
ဒီေန႔အထိ ေရာက္မလာဘူး
အုိင္တီေခတ္တဲ့ (ဘာေတြၿဖစ္ကုန္ၿပီလဲ)
အဲဒီလုိပဲ
ကဗ်ာဆရာက ေရးခ်င္ရာေရးတယ္
အယ္ဒီတာေတြက ေရြးခ်င္ရာေရြးတယ္
အားလံုးပဲ တစ္လြဲတစ္ေခ်ာ္
တကယ္ဆုိ ၿဖစ္သင့္တာေတြၿဖစ္…
ၿဖစ္မလာတာကုိပဲ
ေလာကလုိ႔ဆုိရမလား…။

မုိ:လႈိင္ည

၂၀၀ရ ေမလတုန္းက ဘေလာ့ေပၚတင္ထားတဲ့ကဗ်ာပါ...။ၾကဳိက္ႏွစ္သက္လုိ႔
ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပလုိက္ပါတယ္ ကဗ်ာအသစ္ေရးဖုိ႔ကလည္း ကုိယ့္ကုိယ္စိတ္အစာမေၾကၿဖစ္ေနလုိ႔ပါ...။
သူငယ္ခ်င္းမ်ား ခြင့္လႊတ္နားလည္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

မုိးလႈိင္ည

Tuesday, May 5, 2009

အၿမင့္ၾကဳိက္သူ

ငါဟာ အၿမင့္ၾကဳိက္သူတစ္ေယာက္ပဲ
တုိက္ခန္းတြဲ အၿမင့္ၾကီးေတြ
ေမွ်ာ္စင္ၾကီးေတြ
ေရစင္ခပ္ၿမင့္ၿမင့္ၾကီးေတြ
ငါတက္ခဲ့တယ္…။
အၿမင့္ၾကီးကေန လြင္ၿပင္က်ယ္ၾကီးေတြ
ၿမဳိ႕ေတြ၊ ရြာေတြ
ကမ္းနားေတြ၊ ဘုရားေစတီေတြ
ေကာက္ေကြ႕တဲ့ ၿမစ္ေတြကုိ
ေငးေနရတာကုိ
ငါစိတ္၀င္စားတယ္…
စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္
အၿမင့္ေပၚကေနခုန္ခ်ရတာကုိလည္း
ငါၾကဳိက္ႏွစ္သက္တယ္…
အၾကိမ္ၾကိမ္ခုန္ခ်ဖုိ႔ၾကဳိးစားၿပီး
အၾကိမ္ၾကိမ္မေအာင္ၿမင္ခဲ့တာလည္းငါပဲ..။
ဘ၀အေၿခနိမ့္ပါေနလည္း
စိတ္ဘ၀င္ေလးေတာ့ ခပ္ၿမင့္ၿမင့္ထားတတ္သူ
အခု ၂၁ရာစု အ၀င္အ၀မွာ
ဆုိင္ဘာကေဖးတစ္ခုကုိ
တံၿမက္စည္းလွည္းရင္း
ပါရီၿမဳိ႕အခင္းအက်င္းကုိ
ၿပန္ၿပင္ဆင္ခဲ့ခ်င္ရဲ႕…။

မုိးလႈိင္ည

Friday, May 1, 2009

ဧရာဝတီ ရဲ ့ရင္ေသြးမ်ားအတြက္

"ကရုဏာတရားေတြ ေထာင္အခ် ခံရတဲ့ေခတ္...ဗုဒၶရဲ ့တရားေတာ္ေတြေတာင္ ဆင္ဆာမလြတ္ေတာ့တဲ့ေခတ္မွာ...ဧရာဝတီကို ဧရာဝတီ ျပန္ျဖစ္ေစဖို အေရးဟာ...ငါတို ့အားလံုး ေဖာင္ဖ်က္ျပီး ဆင္ႏႊဲရမယ့္ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲ ျဖစ္တယ္
***** ***** *****
ဧရာဝတီရဲ ့ရင္ေသြးမ်ားအတြက္
ဧရာဝတီရဲ ့ ရင္ေသြးတစ္ေယာက္
အေဖလည္းေပ်ာက္
အေမလည္းေပ်ာက္
သူေျခခ်ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြလည္းေပ်ာက္
သူ ့ရဲ ့အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုလံုး ေန ့ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ…

သူခ်စ္တဲ့ အစ္ကို ဘယ္မွာလဲ၊
သူခ်စ္တဲ့ ညီမေလး ဘယ္မွာလဲ၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို ့ရဲ ့ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုေတာ့
သူ မျမင္လိုက္ရတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။

ဘဝရဲ ့ ေရတို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း မုန္တိုင္းနဲ ့လြင့္ပါ
ဘဝရဲ ့ ေရရွည္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း ေရထဲေမ်ာပါ
ဘဝမွာ ရွိသမွ်အရာအားလံုးကို နာဂစ္ကယူသြားျပီ။

ကိုယ့္ပစၥည္းေလး တစ္ခု ေပ်ာက္ဆံုးပ်က္စီးရင္ေတာင္
လူဆိုတာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲတတ္ၾကေသးတာ၊
တြယ္တာစရာ အကုန္လံုး ဆံုးရွံဳး၊ ကမၻာတစ္ခုလံုးေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
ဘယ္လို အသက္ဆက္ရွင္ၾကရ ရွာေလမလဲ။

နာဂစ္ေရ…
မင္းခဏေလး ေမႊလိုက္တာ
ဘဝေတြ သန္းနဲ ့ခ်ီျပီး ေသေတာ့မယ္။
ေဆြမရွိ၊ မ်ိဳးမရွိ
စားစရာ ေသာက္စရာ မရွိ၊
ကုစရာ ေဆးမရွိနဲ ့
ေစတနာေတြ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ရွိၾကလည္း
ဒုကၡေတြက မဟာစၾကၤာဝဠာမို ့
ဆင့္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္သေလာက္သာ။

လူအုပ္က တစ္ရာႏွစ္ရာ
စားစရာေလးေတြက တစ္ခုႏွစ္ခုတည္း၊
ၾကက္ကေလး၊ငွက္ကေလးေတြလို သူတို ့အစာလုေနၾကရရွာတယ္။

ရခဲ့လွတဲ့ လူဘဝမွာ
ကံေကာင္းစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား
အၾကင္နာတရား ထြန္းကားခြင့္မေပးတဲ့ရပ္ဝန္းမွာ
ကံဆိုးစြာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တာပဲလား။
ၾကားရျမင္ရတဲ့ သတင္းေတြက
ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုက္တာ။

နာဂစ္ေရ
ဒဏ္ရာေတြအထပ္ထပ္နဲ ့အသားမာတက္ေနတဲ ့ျမန္မာျပည့့္ရင္ဘတ္ကိုမွ တည့္တည့္ၾကီး တက္ၾကိတ္သြားရသလား
လူေတြကို အစာငတ္ေရငတ္ထားထားတဲ့ စစ္ဖိနပ္ထဲမွာမွ လာေရာက္ေမႊေႏွာက္ သြားရသလား။
နဂိုကတည္းက ငတ္ေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ ့ လက္ဝါးျဖန္ ့ေနရျပီ။
နဂိုကတည္းက အရွက္မလံုတဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ အဝတ္ေတာင္ မကပ္ေတာ့ဘူး။

လူခိုးရင္ အစုတ္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္တဲ့
မီးေလာင္ရင္ေတာင္ျပာပံုေတာ့က်န္ေသးတယ္
နာဂစ္ေရ…
မင္းလုပ္လိုက္မွ
ပုပ္ပြျပီး ေပါေလာေပၚေနတဲ့ အေလာင္းေတြ
သခ်ၤ ိဳင္းပ်က္လို ျဖစ္သြားတဲ့ ျမိဳ ့ရြာေတြ
ခိုကိုးရာမဲ့ဒုကၡသည္ေတြနဲ ့
ကပ္မ်ိဳးစံု၊ ေရာဂါမ်ိဳးစံုပဲ က်န္ခဲ့တယ္။

နာဂစ္ေရ
ပြဲခ်င္းျပီး လူသတ္တာ အားမရေသးလို ့
ဒုကၡေပါင္းစံုခ်န္ထားရစ္ခဲ့တာလား။
ဒီလိုနဲ ့ …
အျပစ္မဲ့သူေတြ ေသမင္းေရွ ့ေမွာက္
ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ထပ္ေရာက္သြားၾကဦးမွာလား။
ေၾသာ္..
ဧရာဝတီဟာ
အေလာင္းပံုထဲကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ႏိုးထရေပဦးေတာ့မယ္။

ဧရာဝတီက ညီအစ္ကိုတို ့။
သင္တို ့ရဲ ့ဒုကၡေတြဟာ ငါတုိ ့ရဲ ့ဒုကၡေတြပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြဟာ ငါတို ့ရဲ ့မ်က္ရည္ေတြပဲျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ရဲ ့ငိုသံဟာ ငါတို ့ရဲ ့ရင္ထဲမွာ အထပ္ထပ္ပဲ့တင္တယ္။

အို…စပါးက်ီရဲ ့ရင္ေသြးတို ့
သင္တို ့ဟာ ငါတို ့ကို ထမင္းေကၽြးခဲ့တဲ့ သူေတြျဖစ္တယ္။
သင္တို ့ကို ထမင္းျပန္ေကၽြးဖို ့ငါတို ့မွာတာဝန္ရွိတယ္။

ဘာမွအားမငယ္နဲ ့ဧရာဝတီ
ကမၻာၾကီးရဲ ့ေနရာ အႏွံ ့မွာ
ကရုဏာတရားကို ဌာပနာထားတဲ့ ရင္ဘတ္ေတြရွိတယ္။
ပိုက္ကြန္ မေၾကာက္တဲ့ငွက္ေတြ ရွိတယ္။
စိတ္သြားတိုင္း ကုိယ္ပါႏိုင္ေအာင္ ငါတို ့အားထုတ္ျပီး
သင္တို ့ရွိရာဆီကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ငါတို ့လာခဲ့မယ္။

ညီအစ္ကိုတို ့…
ဒုကၡပုဝါ ျခံဳထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ေျမပံုၾကီးထဲက
အာေခါင္ျခစ္ ငိုရွိဳက္သံကို ၾကားလိုက္ရဲ ့လား။
နာဂစ္ရဲ ့့ လက္သီးခ်က္နဲ ့
ဧရာဝတီမွာ ငရဲပြက္ေနတာကို ျမင္ရဲ ့လား။

ညီအစ္ကိုတို ့…
ကရုဏာတရားေတြ ေထာင္အခ် ခံရတဲ့ေခတ္
ဗုဒၶရဲ ့တရားေတာ္ေတြေတာင္ ဆင္ဆာမလြတ္ေတာ့တဲ့ေခတ္မွာ
ဧရာဝတီကို ဧရာဝတီ ျပန္ျဖစ္ေစဖို အေရးဟာ
ငါတို ့အားလံုး ေဖာင္ဖ်က္ျပီး ဆင္ႏႊဲရမယ့္ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲ ျဖစ္တယ္။
လိုအပ္ရင္ ကိုယ့္ေသြးကိုယ္ေဖာက္ျပီးတိုက္ၾက
ေမတၱာငတ္ေနတဲ့ ဧရာဝတီ ေသာက္ဖို ့အတြက္။

ေကာင္းကင္ကို

ဧရာ၀တီျမစ္႐ိုးမွာ ပ်ိဳးသြားတဲ့ တန္ခူးေလ

မႏွစ္က ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြကို သယ္ပိုးရင္း
မခ်ိၿပံဳးၿပံဳးေနရွာတဲ့ ဧရာ၀တီရဲ႕ရင္ခြင္ကို
ညင္ညင္သာသာ တိုး၀င္လိုက္တယ္
မင္းစပါးက်ီေတြ ျပည့္ရဲ႕လား
ဆားကြင္းေတြ က်ံဳးခ်ိန္တန္ၿပီလား
ေရလုပ္ငန္းေတြ အထိအမိေကာင္းရဲ႕လား
မုတ္သုန္အသစ္ကို ရင္ဆိုင္ဖို႕
ဒိုင္းတစ္လက္ ဓားတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕
အားေကာင္းေမာင္းသန္
နာလံထလာၿပီလား ဧရာ၀တီရယ္…
ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္က
ေမာ္ေတာ္တစ္စင္းရဲ႕ ဥၾသသံကလြဲလို႔
တိတ္ဆိတ္မႈသာ အေၾကာင္းျပန္လာတယ္
ဧရာ၀တီက မိႈင္းျပာမႈန္ေ၀
ၿငိမ္သက္မႈေတြပဲ တလိပ္လိပ္အံု႕ဆိုင္းတက္လာတယ္
လိႈင္းဂယက္ကေလးေတြ ရိႈက္ကာ ရိႈက္ကာ
သူ႕ခမ်ာ ေျပာမထြက္ရွာဘူး
ႏွစ္သစ္ရဲ႕ ဟိုမွာဘက္က
လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေမဦးမိုးက
သူ႕ကို ညည လန္႕ေအာ္ႏိုးေစတယ္
အဲဒီေမွာင္မိုက္ညေတြထဲက
အသံေတြ သ႑န္ေတြ အနံ႕ေတြ အေတြ႕ေတြဟာ
အခုထိ ေသြးေလေျခာက္ျခားေနေစတုန္းပဲ
တူးပို႕တူးပို႕က သူ႕ရင္ခုန္သံေတြကို ေဆာင့္တယ္
သၾကၤန္ေရခ်ိဳတစ္ခြက္ဟာ သူ႕အတြက္
မက္မက္စက္စက္ ေသာက္မ်ိဳခ်စရာ ၀မ္းစာ
လက္ေဆးမိုးဖြဲကေလးကိုေတာင္ မ်က္ေတာင္မခတ္
မသကၤာမႈေတြနဲ႕ အံတုေနမိတဲ့အျဖစ္
တန္ခူးရဲ႕ေႏြခရီး ၿပီးဆံုးသြားမွာ
ေၾကာက္လန္႕တၾကား စိုးရိမ္ေနရတဲ့ဘ၀မွာ
ပြဲေတာ္ဟာ ေပ်ာ္စရာ ဟုတ္ႏိုင္ပါဦးမလား
ငါ့ရင္ဘတ္ေတြ ေအာင့္လာတယ္ ဧရာ၀တီ …
ေႏြညရဲ႕ေခၽြးစက္ေတြ ေျခာက္ေသြ႕သြားေစဖို႕
ဒီေရေၾကာမွာ ေမ်ာရင္း မ်က္ေတာင္စင္းလို႕
တဒဂၤျဖစ္ျဖစ္ ေအးျမ သက္သာသြားရေအာင္
တန္ခူးေလေအးေသြးလို႕ မင္းကို ျဖည္းျဖည္းေခ်ာ့သိပ္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ကြယ္။

ပန္ဒိုရာ

နာဂစ္

ပန္းပြင့္မုန္တုိင္းတဲ့
အရုိင္းဆန္လြန္းလွခ်ည္ရဲ႕...
ဘ၀ေတြအစိတ္စိတ္ေၾကခဲ့ရ...။

လပြတၲာ၊ဘုိကေလး၊ေၿမာင္းၿမ၊
ကြမ္းၿခံကုန္း၊ေကာ့မႈး
သန္လ်င္၊ေက်ာက္တန္း၊ခရမ္း
ေတာၿမိဳ႔ေလးေတြေၾကမြ
ရန္ကုန္လုိၿမိဳ႔ၾကီးေတာင္
လဲၿပိဳခဲ့ရတယ္...

နာဂစ္တဲ့လား
လူႏွစ္သိန္းေက်ာ္ရဲ႕အသက္ကုိ
ေမလမနက္ခင္းေတြထဲမွာဆြတ္ယူသြားခဲ့တယ္။

လက္ကုိၿမဲၿမဲဆုပ္ထားကေလး
ဒီတစ္ခါလက္ဆုပ္ေၿပရင္
ကမၻာမွာအေဖတုိ႔ၿပန္ေတ႔ြၾကရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး

ဒီေရက
၄ေပ၊ ၆ေပ၊ ၁၂ေပ...
ပထမလႈိင္း၊ဒုတိယလႈိင္း၊တတိယလႈိင္း
လႈိင္းလုံးေတြအဆင့္ဆင့္
ကြၽန္ေတာ့္အနာဂတ္ေတြ
ပင္လယ္ထဲေမ်ာပါသြားၿပီဗ်ာ...
လပြတၲာလယ္သမားၾကီးကေၿပာတယ္...။

သူ႔မ်က္ရည္စက္ေတြကုိ
မန္ယူတီရွပ္နဲ႔သုတ္ရင္း
ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းမွာေၿခာက္ရက္ေၿမာက္ၿပီ
ဆန္ၿပဳတ္ႏွစ္ခြက္နဲ႔
တီရွပ္ႏွစ္ထည္ပဲေရာက္လာေသးတယ္...

ယဥ္ေက်းတဲ့ကမၻာက
အဲဒီေလာက္ပဲစာနာသတဲ့လားခင္ဗ်ာ
သူတုိ႔ဟာ
ရုိးသားတဲ့လယ္သမားေတြ
ၾကိဳးစားတဲ့တံငါလုပ္သားေတြ
ကြမ္းၿခံစုိက္စားသူေတြ
ကမၻာေၿမၾကီးကုိႏွလုံးသားနဲ႔
ခ်စ္ခင္သူဟာသူတုိ႔ပဲ...
သူတုိ႕က
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံကုိအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြမဟုတ္ဘူး
တရားမဲ့ဥပေဒေတြကုိ
ေရးဆြဲၿပဌါန္းသူေတြမဟုတ္ဘူး
စစ္ပြဲၿပဳလုပ္သူေတြမဟုတ္ဘူး
သူတုိ႔ဟာရုိသားတဲ့ၿပည္သူေတြပါ
သူတုိ႔ကအၿပစ္ကင္းတဲ့ကမၻာသူ၊ကမာၻသားေတြပါ

အမွန္တကယ္အတိဒုကၡေရာက္သူ
လူသားေတြအတြက္
လူသားၿခင္းစာနာတဲ့အကူအညီေပးဖုိ႔
လူမဆန္တဲ့သူေတြနဲ႔အေၿခတင္ၿငင္းခုံေနရတာ
ယဥ္ေက်းတဲ့ကမၻာဟာ
သိပ္ကုိႏုံအလြန္းတယ္...

တစ္ေန႕ခ်င္းတစ္ရက္ခ်င္း
ေသၿခင္းကဆြဲယူေနတဲ့
ဘ၀မုန္တုိင္းထဲ
နာဂစ္ေရ
ပန္းပြင့္ၿဖစ္ၿဖစ္ဘာၿဖစ္ၿဖစ္ငါတုိ႔ဆီထပ္မလာပါနဲ႔
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ဒုိင္ယာရီမွာ
နာက်င္ဖြယ္ေန႔ရက္မ်ား
ထပ္မံမေရးၿခစ္လုိေတာ့......။

မုိးလႈိင္ည

“နာဂစ္ေရ မင္းလာလို႔မျဖစ္ဘူး”

ေဟာဟိုနားက လြင့္၀ဲလာေလတဲ့ သစ္သီးေသတၱာဟာ
ငါ့ကို လာႏႈတ္ဆက္တယ္
"ဒီည မုန္တိုင္းလာမယ္တဲ့ေလ"
ေလေတြတိုးလာေတာ့ ငါကလည္း ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ပါပဲ
လမ္းေပၚမွာ ယိမ္းထိုးယိုင္တိုင္နဲ႔ သြားေနခဲ့တယ္
ထီးေတြေတာင္ ဖြင့္မရခဲ့ဘူးကြယ္
ေမဦးရဲ႕ မိုးစက္ေတြက ပါးျပင္ေပၚ ဆင္းသက္က်ေၾကြၾက
အား … ေအးျမလွခ်ည္ရဲ႕ကြယ္

တကယ္ဆို ငါက မုန္တိုင္းကို မုန္းတယ္
မိုးေတြဆက္တိုက္႐ြာေနရင္ ငါ့ျမင္ကြင္းေတြက မေကာင္းလြန္းလို႔ပါကြယ္
အခုေတာ့ မိုးထဲေလထဲမွာ ဒိထက္ဆိုးမယ္ဆိုတာေတြကို
ေမွ်ာ္ကာေစာင့္စားရဦးမယ္ေလ
လာစမ္းေလ လာစမ္းပါဆိုၿပီး တခ်ဳိ႕ေတြ ေအာ္ေနၾကေပါ့
ငါ့စိတ္ထဲမွာ ၾကက္သီးေတြျဖန္းခနဲထမိတယ္
ဆိုး႐ြားေသာင္းက်န္းဦးမွာလားရယ္လို႔

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာမွာ လွည့္ဖ်ားတာ ဘယ္ေလာက္ပါမွာလဲ
အဲဒီ ဗာဒံပင္ေအာက္မွာ မိုးထဲေလထဲ ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေသာက္ခဲ့တယ္
ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြကိုလည္း စိတ္ေတြက မေရာက္ေတာ့ျပန္ဘူး
တဟူးဟူးျမည္ကာစ မုန္တိုင္းရဲ႕ အကိုင္းဖ်ားနားမွာ
အိမ္ကို အေျပးအလႊားသြားေနၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲ
လမ္းမီး၀ါ၀ါေတြကလည္း မႈန္မႈိင္းလြန္းလွတယ္
အဲဒီ ေမလ ႏွစ္ရက္ရဲ႕ ညဥ့္ဘက္မွာ

ညရဲ႕ မြန္းတည့္ခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေတြက ဟူးဟူးထေနၾကေပါ့
အဲဒါ မုန္တိုင္းက်တာတဲ့ေလ
ငါ့စိတ္ထဲထင္ေနတာက The Hulk ဆိုတဲ့ ငတိႀကီး ေသာင္းက်န္းေနတာေပါ့
လမ္းေတြကို သူ႕စိတ္တိုင္းက် ေလွ်ာက္သြားေနတယ္ေလ
ကေမာက္ကမေတြခ်ည္းျဖစ္ေနေပါ့
မနက္က်မွပဲ က်ဳိးက်ပ်က္စီးတာေတြကို သြားၾကည့္ရဦးမယ္
မိုးသာ စင္စင္လင္းသြားတယ္
ဘုရားဘုရားဆိုတဲ့ အာေမဋိတ္ေတြကလည္း တိတ္မသြားၾကဘူး
မုန္တိုင္းဆိုတဲ့ ငနဲက ၾကမ္းထလာတယ္
စစ္ပြဲၿပီးစ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးလိုဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားက
ေခါင္းထဲမွာ လွည့္ပတ္ေျပးလႊားေနတယ္
သဘာ၀တရားဆိုေပမယ့္လည္း
နည္းနည္းမကေတာ့ဘူးကြယ္ ရက္စက္လြန္းလွတယ္

ကိုယ့္ေခါင္မိုး ကိုယ္ျပန္ကာၾကတဲ့ ေန႔လည္ညေနခင္းေတြၿပီးမွပဲ
မီးပ်က္ညေတြထဲ ဖေယာင္းတိုင္ငယ္ကေလးေတြက
လင္းလိုက္ မွိန္လိုက္ၾက စားပြဲေတြေပၚမွာ ကေနၾကတယ္
ဧရာ၀တီရဲ႕ ညေတြဆို ပိုမ်ား အေမွာင္က်ေနၾကေရာ့ေလမလား
ဘယ္လမ္းကိုမွ ငါသြားမရေတာ့ဘူးကြယ္
သစ္ပင္သစ္ကိုင္းေတြ ဓါတ္တိုင္က်ဳိးေတြ အုတ္တံတိုင္းက်ဳိးေတြက
ငါ့ကို ကာရံတားဆီးေနၾကတယ္
ငါ့ရင္ထဲက မ်က္ရည္ေတြကေတာင္ ခမ္းေျခာက္ကုန္ၾကၿပီ
ငါ ငိုလို႔မရေတာ့ဘူးကြယ္
လမ္းေတြလမ္းေတြမွာ ငါတို႔ကို တားဆီးထားတဲ့ အမႈိက္စုတ္ေတြကို
မုန္တိုင္းက ထားရစ္ေခ်ၿပီ
ရတနာက အမႈိက္ျဖစ္ အဲဒါဟာ ဘယ္သူ႕မိုက္ျပစ္လို႔ လက္ညႇဳိးထိုးရမွာလဲ
ကမာၻႀကီးပူေႏြးလာတာလား အိုဇုန္းလႊာႀကီး ေပါက္ၿပဲသြားတာလား
သူသူကိုယ္ကိုယ္ ငါတုိ႔လူသားေတြရဲ႕ ၾကမၼာဆိုးတရားေလလား
၀မ္းနည္းတယ္ဆိုတဲ့ အသံုးမက်တဲ့ စကားေတြကခ်ည္း
လွိမ့္ခ် ခုန္ဆင္းလာၾကမွာလား
ေဆြဆံုးမ်ဳိးျပဳတ္ အ႐ိုးကိုထုတ္ ျပန္ကုတ္ရမတတ္
သူတို႔ေတြ ငတ္ျပတ္ေန႐ွာေရာ့မယ္
ဘာလုပ္ေနတာလဲ ထၾကပါေရာ့လားလို႔ ေအာ္ေနဟစ္ေနၾက
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဘာလုပ္ရမလဲ ေတြးေနသူေတြကလည္း ေဆြးေနၾက
ေအာ္ .. သူသူ ကိုယ္ကိုယ္ရဲ႕ ဒုကၡေတြခ်ည္းပါလားကြယ္
မီးပ်က္ေရပ်က္မွာ ခရီးဆက္ဖို႔ ခက္ေနတယ္တဲ့လားကြယ္
သူမ်ားေတြက ေသသြားခဲ့ၾကၿပီ
ငါတို႔ ေရတစ္ပံုးအတြက္ လုယက္ေနၾကတာ ႐ွက္ဖြယ္လိလိ
ဆန္တစ္အိတ္အတြက္ အလုအယက္ ၀ယ္ေနၾကတာ ႐ွက္ဖြယ္လိလိ
ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ ေစ်းႏွစ္ဆတက္တာ ႐ွက္ဖြယ္လိလိ
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို ေခၽြတာ႐ံုနဲ႔ ငတ္ေနသူေတြ ထမင္းတစ္နပ္ရမယ္
မင္းတို႔ငါတို႔ေကာ လုပ္ႏိုင္လို႔လားကြယ္
ေစတနာ႐ွင္ေတြ ေနရာအႏွံ႔ ခုန္ဆင္းခ်သြားတယ္
ဒုကၡတြင္းေတြအနား တရပ္စပ္ဆိုသလို မရပ္မနားသြားေနၾကတယ္

ခုေတာ့လည္း တစ္လေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကလည္း သနပ္ခါးကေလး လူးထား႐ွာေပါ့
သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ဆိုေပမယ့္လည္း
လူသားရဲ႕ ေျခႏွစ္ဖက္ လက္ႏွစ္ဖက္ၾကားက ဦးေခါင္းတစ္လံုးထဲမွာ
အဲဒီ ဥာဏ္ပညာထဲမွာ နလံထစ လူမမာလို
ျဖဴကာျပာကာနဲ႔ေပမယ့္ ေသမယ့္ေဘးေတြ လြတ္ခဲ့တယ္

က်န္႐ွိေနသူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ခြန္အားျဖစ္
ေနာင္ သခၤန္းစာျဖစ္ရစ္ေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္း
ေအာ္ .. ရင္ထဲက ငိုခ်ည္း႐ွည္ေတြကို
သက္ျပင္းေတြလိုပဲ မႈတ္ထုတ္လိုက္ၾကေပါ့
လာပါနဲ႔ေတာ နာဂစ္ေရ ..
လာပါနဲ႔ေတာ့ေလ ..

မိဘရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းသြင္း ညအိပ္ယာ၀င္သီခ်င္းလည္း မၾကားရ႐ွာေတာ့တဲ့
သားငယ္သမီးငယ္ေတြ ငိုသံယိုသံေတြ ရင္နာနာနဲ႔ပဲ ေက်ာခိုင္း
အနာဂတ္တံတိုင္းတစ္ခုအတြက္ သူတို႔ရင္ထဲ အသိျဖစ္ေစသား
အိပ္မက္ဆိုးမက္တဲ့ ညတစ္ညကို အမွတ္မရေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားပါေစသား
ငါတို႔ ဘ၀ရဲ႕ မုန္တိုင္းေတြလည္း ၿငိမ္သက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေစသား။

မိခင္စကားသံ မၾကားႏိုင္ေတာ့တဲ့ သားငယ္
ေမွ်ာ္ေနတဲ့ မိသားစုဆီ ျပန္မသြားႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဖခင္
ၾကားခ်င္တဲ့ စကားသံခ်ဳိခ်ဳိေတြ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြကိုေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘူး
အားရပါးရသာ ငိုခ်လိုက္ၾကပါေပါ့
မိခင္တို႔ေရ ဖခင္တို႔ေရ မိဖရင္ခြင္မဲ့သူ သားငယ္သမီးငယ္တို႔ေရ
အနိဌာ႐ံုတို႔ကို မင္းတို႔ မ်က္၀န္းေတြထဲက ခြာခ်လိုက္ၾက
လာလာ သြားၾကဦးစို႔ေလ သြားၾကဦးစို႔ေလ
ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းနားမွာ ငါတို႔ မျမင္မကန္းေနရာမွာ
အနာဂတ္ဆိုတာ ႐ွိတယ္ (႐ွိမယ္)
လာခဲ့ပါေလ လာခဲ့ပါ
သြားမယ္ဆိုလည္း သြားၾကတာေပါ့ေလ

ငိုမေနၾကပါနဲ႔ေတာ့လို႔ေတာ့
မေျပာရက္ခဲ့ပါဘူး ေျပာမထြက္ခဲ့ပါဘူး
ငါ ဘယ္လိုမွကို မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
ဘယ္လိုမွကို မဆက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
ႏႈတ္ဖ်ားမွာပဲ ဆြံ႕အေနတဲ့ စကားသံေတြက
ဘယ္ကိုမွ ထြက္မက်လာေတာ့ဘူး

ငါ့ နားေတြ ပင္းေစသား
ငါ့ မ်က္၀န္းေတြ ကန္းေစသား
ငါ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဆြံ႕အသြားေစသား
မျမင္၊ မၾကား၊ မေျပာႏိုင္တဲ့ ကမာၻတစ္ခုမွာ
ငါဟာ ငါအတုအျဖစ္နဲ႔ပဲ ေနရေနရ
ဒီလို သဘာ၀ဆိုတာႀကီးကို ထပ္ရင္ မဆိုင္ပါရေစနဲ႔
ထပ္ထပ္ၿပီး ရင္မဆိုင္ပါရေစနဲ႔
၁၃ နာရီဆိုတာလည္း မလာပါနဲ႔
မိုင္ ၂၀၀ ဆိုတာလည္း မလာပါနဲ႔
ဘာဆိုဘာမွ ထပ္မလာပါနဲ႔

ေနျခည္ျဖာတဲ့ ေ႐ႊအိုေရာင္ မနက္ခင္းေတြခ်ည္းပဲ လႊတ္လိုက္ပါ
သဘာ၀တရားႀကီးေရ …
ငါ ထပ္ၿပီး မခံစားႏိုင္ေတာ့လို႔ပါေလ။

ကိုၿဖိဳး

လူဆယ္ေယာက္

မယုံၾကည္ရတဲ့အခ်စ္ကုိ
ဂႏၱ၀င္တြင္ေအာင္ဖြဲ႔ထားရစ္ခဲ့တဲ့အတြက္
မစၥတာ၀ီလွ်ံရွိတ္စပီးယားေရ
ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္အခုလာေတြ႔မယ္…
လူတစ္ေယာက္မွာ
ေၿမဘယ္ေလာက္လုိမွာလဲ…
ေတာဘူတာရုံေလးထဲမွာေအးခဲေနတဲ့
ဆရာၾကီးလီယုိေတာ္စတိြဳင္းေရ…
ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေကာင္းကင္ဘုံမွာ
ေၿခခ်ဖုိ႔တစ္ေနရာပဲေပးပါ…
ဆရာၾကီးကုိ ဦးညႊတ္ၿပီးၿပန္ပါ့မယ္…
ပါရီကေဖးက အ၀ါေရာင္ဟာ
ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာေလာင္ေနတယ္…
ဗင္းဆင့္ သတိထားပါ ..
မင္းအနားမွာငါရွိေနတယ္…
တကယ္လုိ႔ေသြးေၿမက်ရရင္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေသြးေတြပဲၿဖစ္ပါေစ
လူဦးေရအမ်ားဆုံး အဆင္းရဲဆုံး
ယဥ္ေက်းမႈအၿမင့္မားဆုံး
တုိင္းၿပည္ၾကီးအတြက္အသက္ေပးခဲ့တဲ့
မဟတၱမဂႏၵီၾကီးကုိေတြဆုံဖုိ႔…
ကမာၻေပၚမွာ ေပါင္မုန္႔တစ္ဖဲ့ေၾကာင့္
ေသဆုံးရသူေတြရွိသလုိ
ေမတၱာငတ္မြတ္လုိ႔
ေသဆုံးေနရတဲ့သူေတြလည္း
ရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ မာသာထရီဇာဆီက
ေမတၱာခံယူဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္အိႏၵိယကုိသြားမယ္…
က်ဳပ္အိပ္မက္မက္တယ္…
ဘုရားသခင္က လူမ်ဳိးေရးခြဲၿခားမႈကုိ
အားေပးသမႈမၿပဳဘူး…
ဒီကေန႔ အုိဘားမားအတြက္
ဒီကေန႔ အေမရိကားအတြက္
သူဦးေခါင္းထဲကုိ ရုိင္ဖယ္က်ည္ဆံ
ေဖာက္အ၀င္ခံရဲတဲ႔
မာတင္လူသာကင္း(ဂ်ဴနီယာ)နဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္…
မင္းကုိယ္တုိင္လူေကာင္းၿဖစ္ေအာင္ေနထုိင္ရင္
ကမာၻေပၚမွာ လူဆုိးတစ္ေယာက္ေလ်ာ့သြားမွာေပါ့လုိ႔ေၿပာတဲ့
ဆမၼားဆက္မြန္ဆီမွာ ၀ထၱဳတုိေရးနည္းသြားသင္မယ္
ႏုိဘယ္ဆုကုိၿငင္းပစ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ
စိတ္ခ်င္းတူတဲ့ ယန္းေပါဆတ္နဲ႔
ပါရီမွာေကာ္ဖီေသာက္မယ္…
သူေၿပာတာေတြေတာ့နားမေထာင္ဘူး
ရုိဒင္ေရာက္လာတာနဲ႔ ငရဲၿပည္တံခါး၀မွာ
ရွပ္ကီသြားေသာက္မယ္…
မင္းအခုထက္ထိ က်ဴးဘားကမ္းေၿခကုိ မသြားေသးဘူးလား
အဘုိးၾကီးဆန္တီယာဂုိကလာေၿပာတယ္
အားနက္စ္ဟဲမင္းေ၀းက
သူအိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းစာေရးေနရတာ
အဘုိးၾကီးက မင္းကုိေတြ႔ခ်င္ေနတာ
ဟုတ္ကဲ့
ကၽြန္ေတာ္အၿပန္၀င္ခဲ့မယ္လုိ႔
အားနက္စ္ကုိေၿပာလုိက္ပါ…
အဲဒီအခ်ိန္ ေဂၚဂင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပနာမားမွာ
တူးေၿမာင္းအလုပ္သမား၀င္လုပ္ခဲ့တာ
အမွတ္ရေနမိတယ္….။

မုိးလႈိင္ည

ညီမေလးဆုငယ္ေရ ဆယ္ေရာက္ထဲဆုိမေလာက္ဘူး ေနာက္တစ္ခါ မ်ားမ်ားတက္ခ္