ငါ့ကုိယ္ငါ ၿငီးေငြ႔ဖုိ႔
ငါက.. ခြင့္မၿပဳဘူး
အဲဒီေတာ့ .. ငါ့မွာ
မၿငီးေငြ႔တတ္ေတာ့တဲ့
ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ အစြဲအလန္း
ေလာကဟာ
ၿငိတြယ္ဖြယ္ အညစ္အေထးေတြနဲ႔
ငါေတြက
ႏြံ႔မွာလူးတဲ႔ ကၽြဲလုိ
ေခ်းမွာ ေပ်ာ္တဲ့ ေလာက္လုိ
ေရဆုိးေရညစ္မွာ ကူးတဲ့ပုိးေလာက္လန္းလုိ
ငါ့မွာ ရန္သူေတြကုိစြဲလန္းရ
မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း ၿငိတြယ္ရ
ဒုကၡကုိလည္း ခင္တြယ္
သုခကုိလည္း အယုံလြယ္နဲ႔
ငါ့မွာ ငါေတြနဲ႔ ငါ့ကုိမွ်ားတယ္
ငါ့ ကုိယ္ ငါ ၿငီးေငြဖုိ႔ မလြယ္ဘူး…။
မုိးလႈိင္ည
မ်က္လံုးပိတ္
သံျပိဳင္ဆဲလည္း
အုပ္စုဆိုတဲ့စကားအရ အမ်ားဆႏၵေတာ့ ျဖစ္မယ္။
ဒါေပမဲ့…
ရုိင္းစုိင္းၾကတာလား
ကုိင္းရွိုႈင္းၾကတာလား
တို႔ ႏုိင္ငံေရးမွာ
ထိလို႔မရတဲ့ ဘုရားေတြရယ္
ညွိလို႔မရတဲ့ ငဖားေတြရယ္ မ်ားတယ္။
(ေကာင္းကင္ကုိ)
http://kaungkinko.blogspot.com
ကၽြန္ေတာ့္ အဆုတ္က
သူတစ္ပါးႏွာေခါင္းနဲ႔ အသက္ရႈမေကာင္းခ်င္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္က
သူတစ္ပါး အေတြးအေခၚနဲ႔ လူလားမေၿမာက္ခ်င္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားက
သူတစ္ပါးမ်က္ရည္နဲ႔ အသက္မရွည္ခ်င္ဘူး
ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းက
သူတစ္ပါးသံစဥ္နဲ႔ ေတးမသီခ်င္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာက
သူတစ္ပါးေအးရိပ္နဲ႔ ေခၽြးမသိပ္ခ်င္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ်ံရုိးေတြက
သူတစ္ပါးပင္စည္နဲ႔ မစည္ပင္ခ်င္ဘူး
ၿပီးေတာ့…
အသက္တစ္ရာမေနရလည္း
အခက္တစ္ကုေဋမက ေပြရမယ့္ဘ၀မွာ
ေဟာဒီ… ကၽြန္ေတာ့္လိပ္ၿပာက
(ကုိယ္ေကာင္းမွ ကုိယ္စံ ကုိယ္ညံ့ရင္ ကုိယ္ခံ)
သူတစ္ပါး ကံၾကမၼာနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေၾကြအန္မကစားဘူး ။
ေမာင္ခင္မႈိင္း (ေခ်ာက္)
ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၉၊ ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္း
ေန၀င္ခ်ိန္က လွတယ္
ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းစကားက
ဘာအဆင္တန္ဆာမွ မပါဘူး…
ေသာင္တင္ေနတဲ့ ေလွတစ္စီးရဲ႕ ဦးမွာထုိင္ၿပီး
ေန၀င္ခ်ိန္ကို ထုိင္ေငးေနၾကတာ…
ငါတုိ႔ ပင္လယ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္လုိေသးလည္း
ေရတက္ေရက်ေတြ လဆုတ္လဆန္း….
ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေခါင္းထဲေပၚလာတဲ့ အေတြးေတြကို
ႏွစ္သိမ့္လုိက္တယ္…
ေသာင္တင္ေနခ်ိန္မွာ ေန၀င္ခ်ိန္လွတာကုိပဲ
ခံစားေပါ့…
အခုထက္ထိေတာ့ ေန၀င္ခ်ိန္လွတာကုိပဲ
ယုိးမယ္ဖြဲ႔ေလွ်ာက္ေတြးေနတယ္…
ဘ၀မွာ လွတပတေန၀င္ခ်ိန္ေတြနဲ႔ ကုိယ္က
လုံလုံေလာက္ေလာက္ ၾကဳံဆုံဖူးလုိ႔လား..
အခု စီးဆင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းေမ်ာခ်လုိက္တယ္..
စိတ္ေရာင္စုံတိမ္ေတြၾကား…။
မုိးလႈိင္ည
ကၽြမ္းသြားတဲ့ မီးသီးတစ္လုံးလုိ႔
၂၀၁၁ ဆုိတဲ့ ခရစ္ႏွစ္ၿပကၡဒိန္ေတြလည္း
မလင္းလက္ႏုိင္ေတာ့…
မနက္ၿဖန္ ေၿပာင္းသြားမယ့္ႏွစ္တစ္ႏွစ္
မေန႔ကေတာ့က်န္ခဲ့တဲ့ႏွစ္တစ္ႏွစ္….
ငယ္ငယ္ကဆုိ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အသစ္ၿဖစ္မိတယ္
ေနာက္လာမယ့္ႏွစ္မွာ ပိုေကာင္းေအာင္ေနမယ္
တကယ္ေတာ့ အဲလုိတစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ေပါ့
ဘယ္မွာ ပုိေကာင္းလာလုိ႔လည္း…
ကုိယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကုိယ္မွ…
ႏွစ္ကာလေတြ ေခတ္စနစ္ေတြမေကာင္းတာလုိ႔
တရားခံရွာမိတယ္…
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ၿဒပ္မဲ့ အရာေတြေပၚ
အၿပစ္တင္မိတာ ကုိယ့္အတၱအတြက္ေတာ့ ထြက္ေပါက္ပဲေပါ့
အခုေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူးေလညွင္းမွာ
ဘီယာခ်မ္းေတြ ေစ်းက်ေနတာကို ၀မ္းသာမိတယ္
ေနာက္မနက္မွာ ေရာက္မယ့္ ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္
စိတ္ထဲမွာ ဘာမွမၿပင္ဆင္ၿဖစ္ဘူး….
လာမယ့္ႏွစ္လည္း အရင္းအတုိင္းပဲလား…
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ကေတာ့ ဆုိနီကုမဏီလုပ္လုိ႔
၂၀၁၂ မွာ ကမာၻပ်က္မဲ့အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားမိေသးတယ္
အခုေတာ့ ပ်က္ပ်က္ မပ်က္ပ်က္
အားလုံးလည္း စိတ္ေအးလက္ေအး…
ဒီဇင္ဘာ ေနာက္ဆုံးညမွ မီးလင္းဖုိနဲ႔ ေႏြးေထြးေနမယ့္ လူေတြ
၀ုိင္အရက္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ၿမဴးေနမယ့္ လူေတြ
မီးေတြ လင္းထိန္ေအာင္ထြန္းၿပီး
ကားဟြန္းေတြ အက်ယ္ၾကီးတီးေနမယ့္ လူေတြ
တခ်ဳိ႕ကေပ်ာ္ၾကမွာပါ
တခ်ဳိ႕က ေအာ္ၾကမွာပါ..
ငယ္ငယ္က ဆုိ ႏွစ္တစ္ႏွစ္စတုိင္း ေရႊတိဂုံကိုတက္ဖူးၿဖစ္တယ္
အခုေတာ့ မေရာက္ၿဖစ္တာ ႏွစ္ေတြလည္းၾကာၿပီ
ဒီဇင္ဘာည ေတြဟာ တၿခားညေတြထက္
နည္းနည္းေတာ့ ပိုအသက္၀င္တယ္…
ေကာင္းခ်ီးေတးသံေတြ
ဆုေတာင္းေရရြတ္သံေတြ
ေက်းဇူးေတာ္ညစာစားပြဲေတြ
ဖန္ခြက္သံဇြန္းသံ ရယ္သံခ်ဳိခ်ဳိေတြ
ကမာၻသစ္ကုိၾကဳိဆုိမယ့္လူေတြနဲ႔
ေနာက္ထပ္လာမယ့္ ၂၀၁၂
ကမာၻၾကီးက လူဦးေရ သန္း ၇၀၀၀
အဟာရၿပည့္၀တဲ့ အစားအေသာက္မရႏုိင္တဲ့
လူသန္းတစ္ေထာင္…
တစ္ႏွစ္ကူးလုိ႔မွ မထူးတဲ့ဘ၀ေတြနဲ႔
ကမာၻၾကီးေပၚမွာ အေပ်ာ္အေတြ မုန္းတုိင္းထဲက
ဖေယာင္းတုိင္သာသာေပါ့…။
မုိးလႈိင္ည
ဒီဇင္ဘာ…
မင္းအိမ္ေရွ႕လမ္းေတြမွာ ႏွင္းခဲေတြေၾကြေနလား
ႏွင္းပြင့္ေတြေ၀ေနလား…
ဒီဇင္ဘာ…
လက္ဖ၀ါးေတြအခ်င္းခ်င္း
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးႏႈတ္ဆက္…
ဒီဇင္ဘာ….
ေတာင္ကုန္းၿမင့္ၿမင့္
ထင္းရူးပင္လြင့္လြင့္…
ေမြးေၿမက ေတာင္ခုိးေတြလြင့္လြင့္ေ၀ေ၀
ဒီဇင္ဘာ…
ကမာၻၿခားတဲ့ႏွလုံးသားေတြကုိ
ကမာၻၿပားတဲ့ေမတၱာတရားၿဖစ္ေအာင္ေရးၿခစ္တတ္သူ
ဒီဇင္ဘာ
ေမတၱာတရားရဲ႕ အလ်ားအနံ႔ကုိ
လတၱီတြစ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြစ္.. မလြတ္ေစတဲ့သူ…
ဒီဇင္ဘာ…
အသက္ရူလုိက္တုိင္း..
ႏွလုံးခုန္တုိင္း..
ကမာၻၾကီးတိမ္းေစာင္းတုိင္း
အႏူၿမဴစီမံကိန္းတစ္ခုလုိ… စိုးရိမ္ေနမိတယ္…
ေဆာင္းရာသီေစာတဲ့ၿမဳိ႕မွာ
ေနသာပါ့ရဲ႕လား … ဒီဇင္ဘာ…။
မုိးလႈိင္ည
မႏုိင္းႏုိင္းစေန ေမြးေန႔ အမွတ္တရ..။
