Sunday, July 19, 2009

သူရဲေကာင္းတို႕ ေသြးေျမက်တဲ့ေန႕ ....


ဇူလိုင္ရယ္တဲ့ တစ္ဆယ့္ကိုး
ဘယ္ေတာ့မွ မပုပ္သိုးတဲ့
ရာဇဝင္ရဲ႕ အထုပ္အပိုးတစ္ခုက
ရင္ထဲမွာ အုပ္မိုးေနဆဲပါ ....


သခင္မ်ိဳးေဟ့ ဒို႕ဗမာလို႕

အၾကင္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ မ်ိဳးေစ့က
ေနာင္တစ္ေန႕ ကမၻာတည္သ၍
ျမန္မာျပည္ ေခါင္းေမာ့ႏုိင္ေအာင္ပါ ...

ေခြးေလာက္မွ သခင္ မခ်စ္တက္
အသားထဲက ေလာက္ထြက္
စေကာေလာက္မွ ေစာက္ မ နက္
ေဒဝဒတ္နဲ႕ အမ်ိဳးေတာ္
ပေထြးကို အေဖေခၚဖို႕
ဂဠဳန္ေစာ ရယ္
သင္တို႕မို႕ မစဥ္းမစား
ျမန္မာျပည္ကို ေရစုန္ေမွ်ာေစခ်င္တာလား ...

ျပန္ေျပာရင္ အသဲထဲက နာတယ္
ရင္ထဲမွာ မ်က္ရည္မိုးက ရြာတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အလံအနီဟာ
ဘာမဏီတဲ့ အာဇာနည္တို႕ရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႕
ေဆးျခယ္ထားခဲ့သလိုပါပဲ ....

တစ္ဆယ့္ကိုးရယ္တဲ့ ဇူလိုင္
သမိုင္းရဲ႕ မိုင္တိုင္တစ္ေကြ႕
ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္
အာဇာနည္ေတြကို ပိုသတိရ
အလံေတာ္ကို တစ္ဝက္ခ်လို႕
ဦးညြတ္ၾကပါစို႕ ..........

ၿဖိဳးငယ္

”အေဖနဲ႔က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ဆံုၿခင္း (ၿပီးေနာက္) အနက္ရႈိင္းဆံုးႏွလံုးသားထဲကို ေပ်ာ္ဝင္စီးဆင္းသြားခဲ့တဲ့ စကားတခြန္း”

တကယ္ေတာ့....က်ေနာ္တို႔ဟာ
သမုဒၵရာထဲက ေရမႈန္ေရစက္ေလးေတြပါ အေဖ
လြမ္းစရာအခ်စ္ေရးထက္ ဝမ္းတထြာဘဝအေရးဖက္
ၿပည္ေရးၿပည္ရာက တြက္မရႏူိင္တဲ့ပုစၦာတပုဒ္ထက္ခက္ခဲ့လို႔
ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ဆက္ထံုးေတြလည္းမ်ားခဲ့ရေပါ့…

အေရာင့္ရဲတတ္ဆံုး စိတ္ေတြနဲ႔
ေညာင္ေရမေလာင္းတတ္ခဲ့သမွ်
ဘဝရဲ့စာမ်က္ႏွာထဲ မင္နီအိုးလိုက္က်ကြဲခဲ့သလားေတာ့မသိဘူး
အညြန္႔ခူးစားသူေတြရဲ့ ေလာင္ၿမိဳက္မႈရမၼက္ေတြထဲမွာ
က်ေနာ္တို႔ဟာ..ဒဏ္ရာရထားတဲ့ေလာင္စာအမႈိက္
ေလာကၾကိဳးဝိုင္းရဲ့ အလစ္အငိုက္ေခ်ာင္တေနရာထဲ
အရႈိက္ကိုအခါခါအလဲထိုး ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးနဲ႔အၿမဲထိပ္တိုက္တိုးေနခဲ့ရသူေတြပါအေဖ…

အေဖမရွိခဲ့ေတာ့ေပမယ့္
အေဖ့ရဲ့အေငြ႔အသက္လႊမ္းေနခဲ့တဲ့ တိုင္းၿပည္မွာေနထိုင္ခဲ့ရင္း
အေဖဆံုးမဖူးတဲ့ စကားတခြန္းေအာက္မွာၾကီးၿပင္းဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ရင္း
ခရီးၾကမ္းကိုတည့္တည့္လွမ္းခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ
ရုိးသားၿခင္းထဲမွာ ေန႔တဓူဝေပ်ာ္ဝင္ၾကီးၿပင္းခဲ့ရင္း
ေတာ္ရာအရပ္မွာ ေလၿပင္းမုန္တိုင္းက်ခဲ့လို႔
ကယ္သူမဲ့ခဲ့ရတဲ့ ဘဝေပါင္း၄၈သန္းဟာ
ကမ္းေၿခမဲ့လႈိင္းလံုးေတြထဲ စင္းလံုးၿမဳပ္က်ိဳဳးပ်က္ကြဲေနခဲ့ရပါတယ္အေဖ…

အေဖေဖာက္ခဲ့တဲ့လမ္းက ၾကမ္းခဲ့သေလာက္
က်ေနာ္တို႔ေပ်ာက္ေနတဲ့လမ္းကေတာ့ ခရာဆူးေတြလႊမ္းတယ္အေဖ
အေဖေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းက မိုးေခါင္ခဲ့သေလာက္
က်ေနာ္တို႔ေပ်ာက္ေနတဲ့လမ္းကေတာ့ ညနက္လိုမဲေမွာင္တယ္အေဖ
အေဖေက်ာခိုင္းသြားခဲ့တဲ့ တိုင္းၿပည္ေပၚမွာ
ဖုန္းဆိုးၿပာနဲ႔ ၿပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ရာေတြကမြစာၾကဲ
အေသမဟုတ္ရင္ရွင္ကြဲကြဲေနၾကရတဲ့ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝေတြနဲ႔
ဗုဒၵေၿမမွာဒုကၡေဝေနၾကရတဲ့က်ေနာ္တို႔ဟာ ေဖာင္စီးရင္းနဲ႔ေရငတ္ေနရသူေတြပါပဲအေဖ….

ဒီကေန႔ …..ဒီေနရာမွာ
အေဖမရွိေတာ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေပမယ့္
က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ့ အတြင္းနက္နက္တေနရာမွာ
အေဖဟာ အနက္ရႈိင္းဆံုးရွိေနပါတယ္အေဖ
အေဖအေကာင္းဆံုးထားခဲ့ေပးတဲ့ အေဖ့တိုင္းၿပည္ဟာ
၁၉၈၇ခုႏွစ္မွာ LDCစာရင္းဝင္တိုင္းၿပည္အၿဖစ္
ကမၻာ့ကုလသမဂၢက သတ္မွတ္ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္အေဖ
အေဖသာ လူ႔ေလာကမွာအသက္ရွင္လွ်က္
ဒီသတင္းကို နားနဲ႔ဆက္ဆက္ၾကားရမယ္ဆိုရင္
ရင္ႏွစ္ၿခမ္းၿဗန္းကနဲကြဲ အရွင္လတ္လတ္ေသပြဲဝင္မွာေသခ်ာတယ္အေဖ…..

ဒီကေန႔….ဒီေနရာမွာ
အေဖမရွိေတာ့တာ ၾကာခဲ့ၿပီၿဖစ္သလို
ဘာဆိုဘာမွကုန္းေကာက္စရာမရွိခဲ့ေတာ့တာလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီအေဖ
ဒီကေန႔…ဒီေနရာမွာ
အေဖမရွိေတာ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလွၿပီၿဖစ္သလို
အေဖတိုက္ယူေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီအေဖ…

အေဖမရွိေတာ့ေပမယ့္
တမလြန္ကေန အေဖေၿပာေနမယ့္စကား
က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အနက္ရႈိင္းဆံုးႏွလံုးသားေတြနဲ႔နားလည္ေနပါတယ္အေဖ
”ငါ့ကိုလြမ္းဆြတ္ေနၾကမယ့္အစား
ငါစြန္႔စြန္႔စားစားတိုက္ယူေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို
ၿပန္ရေအာင္တိုက္ယူၾကပါေတာ့လား” ဆိုတဲ့စကား
က်ေနာ္တို႔ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ၾကားေနရပါတယ္အေဖ
က်ေနာ္တို႔ရဲ့အနက္ရႈိင္းဆံုးႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ၾကားေနရပါတယ္အေဖ……..။

ေဆာင္းယြန္းလ

Saturday, July 18, 2009

၁၉ ဇူလုိင္ ေမ့ႏုိင္ၿပီလား။

ငါတုိ႔တုိင္းၿပည္မွာ

အာဇာနည္ေတြ မလုံေလာက္ေသးဘူးလား…

ဒီအာဇာနည္တစ္ေန႔ကုိေတာင္မွ

ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္ၾကတယ္…

လဲၿပဳိမတတ္ အုိမင္းေနတဲ့

အတြင္း၀န္ရုံးအနီၾကီးကုိေငးရင္း

ငါတုိ႔လြတ္လပ္ေရးဆုံးရႈံးတာ

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာေနၿပီလည္း

ဒါမွမဟုတ္

ငါတုိ႔လြတ္လပ္ေရးကုိ

ငါတုိ႔ေတြမကာကြယ္တတ္ခဲ့တာလား

သခင္ေအာင္ဆန္းေရ

ဖခင္ေပးတဲ့ေၿမက

အာဇာနည္ေတြထပ္ေတာင္းေနၿပန္ေပါ့

ညီအစ္ကုိမသိတသိ

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး

အေမွာင္ထဲပိတ္မိေနတယ္ ဖခင္

၁၉ ဇူလုိင္တဲ့ ေတာ္လဲလည္းမၿမည္

ဥၾသသံလည္းမဆြဲ

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရင္ဘတ္အေမာေတြထဲ

ကမာၻမေၾကကုိ တုိးတုိးက်ိတ္ဆုိမိခဲ့ေပါ့…။


မုိးလႈိင္ည

Friday, July 17, 2009

ရန္ကင္းစင္တာ အေနာက္ဘက္ ၂၀၀၄၊ Rock သီခ်င္းေတြနဲ႔ကေဖးဆုိင္

၀င္လုိက္တာနဲ႔

ဘ၀လုိခါးသက္မယ့္

လက္ဘက္ရည္က်စိမ့္တစ္ခြက္ရမယ္

Rock သီခ်င္းအၿပင္းစားေတြရမယ္

ဆံရွည္ကုိယ္ေတာ္တစ္ေယာက္က

အေဖ်ာ္ဆရာ ပုိင္ရွင္ စားပြဲထုိး

နံရံမွာ နည္းနည္းရႊဲ႕ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္

အင္စေတာ္ေလးရွင္ Art တခ်ဳိ႕ေတြ႔မယ္

အေ၀းကလွမ္းၾကည့္ရင္

မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိေတြ႔လုိက္သလုိ

တစ္ခါတစ္ရံ

ဟုိတယ္ကယ္လီဖုိးနီးယားသီးခ်င္းသံနဲ႔

မနက္ခင္းကုိေတြ႔မယ္

ကၽြန္ေတာ္က

သစၥာနီ နဲ႔ ေအာင္ခ်ိမ့္

ဗင္းဆင့္ဗန္ဂုိး နဲ႔ ေဂၚဂင္

ၿမဳိ႕မၿငိမ္းနဲ႔ ေပၚဦးသက္

ပက္ဘလုိနီရူဒါ နဲ႔ ပီကာဆုိ

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ နဲ႔ သုခမိန္လႈိင္နဲ႔

လူ႔ဘ၀ရဲ႕ အဓိပါယ္ကုိဆက္စပ္ၾကည့္မိတုန္း

ၿပည္မွာေဆာင္းကုိ

ၿပည္ကေၿပာင္းလာၿပီးမွ နားေထာင္မိတယ္

စူပါမားကတ္ကုိ ေန႔တစ္ေန႔ၿပန္ေရာင္းမယ့္

စတီးခ်ဳိင့္ေလးကုိ ေငးရင္း

မႈိတက္ေနတဲ့ ေငြေၾကးေတြကုိ မုန္းမိတယ္

ကူးစက္ေရာဂါလုိ အခ်စ္ကုိေတာ့

ကာကြယ္ႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့

ေလာင္ကၽြမ္းခံဘ၀ထဲမွာ

အဲဒီမနက္ခင္းေတြဟာ ခပ္လြယ္လြယ္ၿပီးဆုံးခဲ့

ရန္ကင္းစင္တာ အေနာက္ဘက္လမ္းကေလးေရ

Rock သီခ်င္းေတြနဲ႔ ကေဖးဆုိင္ဆီ

ၿပန္ေလွ်ာက္မလာႏုိင္ခဲ့ေတာ့…

မလုိအပ္ပဲ ပ်က္ခဲ့တဲ့ ကားတစ္စင္းလုိ

၂၀၀၄ကုိပဲ အၿပစ္တင္မိခဲ့တယ္ ။



မုိးလႈိင္ည

Thursday, July 16, 2009

ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ေဇာက္ထုိး

အမွန္တရားက ေခၽြးသုတ္ေနတုန္းမွာ
အၾကံသမားက ေသြးစုပ္ေနတုန္း။

ေခတ္ၾကီးကုိက
ဓမၼေတြကို ေသနတ္နဲ ့နားထင္ေပၚေထာက္
ဓားျပေတြ အမွတ္တမဲ့ စင္ေပၚေရာက္တဲ့ေခတ္။

လူၾကီးေတြကအစ
ငါးပါးသီလက်ေတာ့ မျပတ္ေအာ္ျပီး
စားဖားဗီဇရွိမွ သားမက္ေတာ္ခ်င္ၾကတယ္။

မၾကိဳးစားပဲနဲ ့လူၾကားထဲ ဆံ့့ခ်င္သလား
မရိုးမသားနဲ ့မုသားပဲ ျဖန္ ့ခ်င္သလား
ဒီလိုအင္တာနက္ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ
အလစ္မွာ မရွက္မေၾကာက္စိတ္နဲ ့
clickကာ တခ်က္ေလာက္ ႏွိပ္လုိက္ရံုပဲ။

ၾကိဳးစားမွဳ သီအိုရီကုိ
သူခိုးအမ်ားစုက ဒီလိုရီသတဲ့။
“မင္းတို ့ဖိနပ္စီးေနတုန္းမွာ
ငါတုိ ့က ကမၻာတပတ္ ပတ္ျပီးျပီတဲ့”
အဲဒီ့စကားပံုက တခါတခါ ေသြးပ်က္ေလာက္ေအာင္မွန္တယ္။

ဒီလုိနဲ ့ငါ
ခံစားသမွ် ေထြးထုတ္

အဆန္သမားက စေတးလုပ္ ေနတုန္းမွာ
ဖ်ံသမားက ေျပးရွဳပ္ေနတုန္း

အမွန္တရားက ေခၽြးသုတ္ေနတုန္းမွာ
အၾကံသမားက ေသြးစုပ္ေနတုန္း။



ေကာင္းကင္ကုိ

ရယ္ေမာၿခင္း

နာနာက်င္က်င္ရယ္ေမာခဲ့ၾကေပါ့

ၿပန္ေၿပာလုိ႔ မရတဲ့

ေလာကၾကီးကုိ…

ငါတုိ႔ရဲ႕လူအၿဖစ္ဟာ

ကမာၻစစ္ၾကီးႏွစ္ခုအလြန္က

အႏူၿမဴလက္ႏွက္ေတြၾကားမွာ

ကမာၻၿပားၿပီစာအုပ္ဖတ္ေနတုန္း

ဆယ္ရွစ္ရာစုက စုိးရိမ္ေသာကနဲ႔

ငါ့မိသားစုကုိ လွမ္းၾကည့္မိတယ္…

ၿမဳိသစ္က လယ္ကြင္းေတြၾကားထဲမွာ

ထရံကာသြပ္မုိး ဆယ္ေပပါတ္လည္

ေၿမစုိက္အိမ္ေလးထဲမွာ

ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူငါ့ညီမေလးရဲ႕

စာက်က္သံ တစ္ခါတစ္ရံလွ်ံထြက္က်လာေပါ့

အေဖ့အတြက္အခက္အခဲက

ဂလုိဘယ္လုိေဇးရွင္းကုိ

ဘယ္လုိ ပက္သက္ရမလည္းမဟုတ္ဘူး

လမ္းထိပ္မီးစက္အိမ္က

အခေပးမီးကုိ မွန္မွန္၀ယ္ေပးႏုိင္ဖုိ႔

အစ္ကုိၾကီးအိမ္ၿပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး

အစ္မလတ္က အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေနၿပီ…

အလုပ္လက္မဲ့ ငါ့ကုိ

သူ႔ရင္အုပ္ထဲ တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ့

သိန္းငွက္အုိၾကီးလုိ အေဖ့အၾကည့္…

ကၽြန္ေတာ္လူလားေၿမာက္ပါၿပီ

အဲဒီလုိနဲ႔ အိမ္ၿပန္မေရာက္လာႏုိင္တဲ့

အေဖ့သားေတြ…

ဓါတ္ပုံထဲက ေပ်ာက္ဆုံးသြားသူေတြကုိ

အမွတ္ရရင္း…

အေဖရယ္ ငါ့ညီမေလးရယ္

ေအးစက္စက္ညေနစာရယ္

နာနာက်င္က်င္ရယ္ေမာမႈရယ္

နာနာက်င္က်င္ရယ္ေမာခဲ့ၾကေပါ့….။


မုိးလႈိင္ည

Tuesday, July 14, 2009

၀ိုင္ျမစ္ခ်ိဳထဲမွာ ေမွ်ာလိုက္တယ္ ဂၽြန္ -၂



၀ိုင္ျမစ္ခ်ိဳထဲမွာ ေမွ်ာလိုက္တယ္ ဂၽြန္ -၂

ေဆာင္းေလျပင္းေတြ မတိတ္ေသးဘူးလား ဂၽြန္
သစ္ရြက္ေတြ စင္သြားတဲ့ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းပင္ေတြ တေစၧေျခာက္လို႕
ရယ္ေမာဖို႕ေစာင့္ရတာ မ်က္လံုးေတြေညာင္းလို႕
ပါးစပ္ေတြေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ နားေတြျပားကပ္လို႕
ရႈံးၿပီး ရွင္က်န္သူေတြကို ကူတိုက္ဖို႕
ပိတ္မိေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို တူးထုတ္ဖို႕
စစ္သတင္းေတြ တက်ီက်ီ လႊင့္ထုတ္ေနတဲ့ ေရဒီယိုေတြကို ထားခဲ့ဖို႕
ငါတို႕စစ္ေျမျပင္ကို ျပန္သြားၾကမယ္ကြယ္…
ေဟာဟိုမွာ အေဆာက္အဦအပ်က္ေတြၾကား
အေရြ႕ေတြတုိင္းမွာ အေကြ႕ေတြတိုင္းမွာ အေတြ႕ေတြတုိင္းမွာ
အခ်ိန္မေရြး ၿခံဳခိုတိုက္ခိုက္မႈေတြ ရွိႏိုင္တယ္
အရပ္သားေတြက ပစ္မွတ္ထဲ ၀င္၀င္လာတယ္
မိန္းမေတြ ကေလးေတြ ေဘးကိုဖယ္ၾကပါကြဲ႕
အခ်ိန္သိပ္မၾကာေတာ့ပါဘူး ဂၽြန္
ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ တပ္ေတြ ရုပ္သိမ္းၿပီးရင္
ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၾကာရင္
ငါတို႕နာမည္ေတြ ရုပ္တုေတြ ေရးထိုးထားၾကမယ္ (ထင္တယ္…)
ငါတို႕ဟာ ကယ္တင္သူေတြ လြတ္လပ္ေရးကို ေခၚလာသူေတြ (ထင္တယ္..)
ငါတို႕ဟာ ဦးေဆြးဆံျမည့္ ထမ္းရြက္သူေတြ (ထင္တယ္.. ငါထင္တယ္)
စစ္ေျမျပင္ကိုပဲ ျပန္သြားၾကပါစို႕ ဂၽြန္ရယ္
ေနေရာင္က်ဲက်ဲထဲ တံလွ်ပ္ေတြက တလက္လက္နဲ႕
ဖုန္မႈန္႕ေတြ ဗလံုးဗေထြးနဲ႕
ကႏၱာရက ျဖားေယာင္းတယ္
မေသခ်ာဘူး ဘာမွ မျမင္ရဘူး
ေန႕ဘက္မွာ လင္းလြန္းလို႕မျမင္ရဘူး
ညေရာက္ေတာ့ ေမွာင္လြန္းလို႕မျမင္ရဘူး
မွန္တဲ့ဘက္ဆိုတာ အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး လိုက္ဖို႕လိုတယ္
မွားတဲ့ဘက္မွာလည္း အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး လိုက္ဖို႕လိုတာပဲ
သူတို႕လက္ေတြနဲ႕ ညႊန္.. လို႕
သူတို႕ပါးစပ္ေတြနဲ႕ ေျပာ… လို႕
ငါတို႕ေခါင္းကိုေတာ့ တည့္တည့္ခ်ိန္ထားေလတယ္
ငါတို႕ရင္ဘတ္ေတြနဲ႕ တြန္းတြန္းၿပီး ေရွ႕တက္ၾကမယ္
ဂၽြန္ေရ…
သတင္းေတြကလည္း မထူးေသးပါလားကြယ္
ငါတို႕ဒဏ္ရာေတြကိုပဲ အရည္ေဖ်ာ္လို႕
သစ္သီးဆန္ဆန္၀ိုင္ကေလးကိုေဖာက္ၿပီး
ကႏၱာရထဲသြန္းခ်လိုက္ၾကမယ္
ၿပီးရင္အားလံုးကို ေမ့လိုက္ၾကမယ္
အလိုရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ စတင္ၿပီး
အလိုရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ မရပ္စဲႏိုင္ခဲ့တာ စစ္ပြဲေတြပဲ.. တဲ့
တင့္ကားေတြ ေသနတ္ေတြ အေျမာက္ေတြ
ေပါက္ကြဲသံေတြ ငိုယိုသံေတြ အေသခံဗံုးေတြ
ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့ ေသာက္ေရတိုင္ကီေတြ
ပဲ့ရြဲ႕သြားတဲ့သစ္သီးေတြ ပုတ္ခ်ခံလိုက္ရတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ
ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါးအၾကည့္ေတြ
ေသြးစက္ေတြၾကားကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္ၾကပါစို႕ ဂၽြန္ရယ္..။



ပန္ဒိုရာ

“ခွေးကလေး ကောက်ကောက်”

ကျွန်တော့် လူ့ဘဝသက်တမ်း နှစ်လေးဆယ်မှာ ဒါဟာ ရွှေသားသံယောဇဉ်ဖြစ်မှန်း ကျွန်တော်သိခဲ့ရပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့၊ သံယောဇဉ်တို့၊ စ...