လမ္းမ်ား

ေၿခေထာက္ေတြေရာက္မလာေသးခင္

ရင္တဖုိဖုိ…

တကယ္ေတာ့ ဖုန္ထတယ္ဗြက္ထူတယ္

ကုိယ္ထူကုိယ္ထသမားနဲ႔

တရြတ္တုိက္ဖက္ရွင္မယ္…

တစ္ေယာက္ေယာက္ကေလွ်ာက္မလာေသးသမွ်

သူကုိယ္သူဘယ္ေရာက္မယ္မသိေသးဘူး…။

မုိးလႈိင္ည

သံစဥ္မဲ႔ရထား….

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့

ကိုယ့္ကုိယ္ကုိအရသာရွိရွိေမ့ေလ်ာ့ေနမိတတ္တာ

အေလ့အက်င့္တစ္ခုလိုၿဖစ္လုိ႔…

တစ္လမ္းေမာင္းခရီးသြားအတြက္ေတာ့

ေခါင္းထုိးအိပ္စရာဘူတာစဥ္မရွိခဲ့ဘူး…

ရြာလြန္ရြက္တုိက္သီခ်င္းနဲ႔

စီနင္းသိမ္းပုိက္ခဲ့တာက…

အခြံ႔ခ်ည္းသက္သက္ကႏၱရေတြပါ…

ဒါေပမယ့္ေက်နပ္ေနတယ္…

မင္းကေတာ့ပလက္ေဖာင္းေပၚေန

ပလက္ေဖာင္းေပၚေသမယ့္ေကာင္…

သားတစ္ေယာက္ကုိဆုံးရႈံးလုိက္ရတဲ့

အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕မခ်ိတင္ကဲေရြရြတ္သံသာ

သူတစ္ခါတစ္ရံၾကားေယာင္မိခဲ့တယ္…

ဘ၀….

မိသားစု….

ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ…

ကဗ်ာကလြဲလုိ႔…

သူကုိယ္တုိင္အရာရာနဲ႕လြဲခဲ့တယ္…

ဒီခရီးစိမ္းစိမ္းေတြမွာ….

သူဥၾသသံရွည္ရွည္မဆြဲႏုိင္ခဲ့…

သူဟာရထားတစ္စင္းဆုိရင္

ကြင္းၿပင္က်ယ္က်ယ္ကုိၿဖတ္သန္းလာတဲ႔

အထီးက်န္ေခါင္းတြဲတစ္ခုသာ…

သူေခၚသံေတြအားလုံး…

မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းအစြန္းမွာတိမ္၀င္သြားမွာ

သိႏွင့္သားနဲ႕….

သူေၿပာၿပခ်င္တဲ႔စကားေတြကရင္နဲ႕အမွ်အၿပည့္အသိပ္…..

မုိးလႈိင္ည

အေမ

အေမ မာရဲ႕လားအေမ…
အေမအမာ အရင္လုိလက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ဖုိ႔
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီႏွစ္မွာအခြင့္အေရးမရလုိက္ဘူး…

ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာေကာ…
အေမမရွိေတာ့တဲ့ အေမ့ေမြးေန႔ေတြမွာ
အေမကုိ ရည္စူးကန္ေတာ့ဖုိ႔
အမရပူရ ကုိလာၿဖစ္ေအာင္လာခဲ့မယ္ အေမ…

အခုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တုိ ေနာင္တနဲ႕မ်က္ရည္ေတြေတြက်
အေမ့ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္မထားခဲ့ႏုိင္ဘူး…
အေမအမာ
အေမက မိခင္ေကာင္းပါ..
သားေကာင္းေတြလည္းေမြးခဲ့တယ္…
စာေပတာ၀န္လည္းေက်…
တုိင္းၿပည္နဲ႕လူမ်ိဳးအတြက္ဆုိလည္းတာ၀န္ေက်…
အေမ့လုိအေမမ်ိဳးကုိ…
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မရႏုိင္ေတာ့ဘူး…

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရင္ဘတ္ေတြက်ိဳးေၾကကုန္ၿပီ…
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပေပေတေတ
ကဗ်ာဆရာေကာင္ေတြကုိဆုံးမပါဦးအေမ…
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အသုံးမက်တာကုိေထာက္ၿပပါဦးအေမ…
ဘ၀မွာရႈံးနိမ့္တဲ့အခါ…
အေမဟာ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မုိးေကာင္းကင္…
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕အလင္းေရာင္…
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းအသက္…

အေမရယ္
ၿမင့္ၿမတ္တဲ႔ဘုံဘ၀ကေန
အမွန္တရားအတြက္သားေကာင္းေတြၿဖစ္ေအာင္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွလုံးသားကုိေစာင့္ေရွာက္ေပးပါဦး…အေမ


မုိးလႈိင္ည

ေႏြဦး

ေႏြဦးေရ

ေပ်ာ့အီေနတဲ႔ ကတၱရာလမ္းေတြေပၚ

တစ္ရူးတစ္စလုိ လြင့္ၿပစ္ခံထားရတယ္

မုိးေရမ၀တဲ႔ ပိေတာက္ေတြလုိ

ပြင့္လက္စတန္းလန္း…

ငါ့ကုိယ္ငါ ၿပန္မလြမ္းခ်င္ဘူး…

ခုခ်ိန္မွာ

ေႏြေလဆုိတဲ႔

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္…

ဘယ္လုိအေမွာင္မ်ိဳးမွာ

ေလွာင္ပိတ္ခံေနရမလဲ…

ေႏြဦးေရ

ေၾကေၾကကြဲကြဲ အလင္းမွာ

ငါ့ကုိယ္ငါ မၿဖန္႔ခင္းခ်င္ေတာ့ဘူး…

ေလာင္ကၽြမ္းၿခင္းသာငါ့ကုိေပးပါ

မုိးလႈိင္ည

ေရနစ္ေနရစ္တဲ႔ ရန္ပြဲ…

ဖုန္မထပါဘူး။

ရွင္သူဟာ ေရရူၿပီး ေနာက္တစ္ပြဲ၊

ေသသူဟာ ေရေပၚကုိ လြင့္တက္သြားခ်ိန္

ေသြးက စကားေၿပာတယ္

…………

ငါးမန္းကုိ ။

ခရမ္းသစ္အိမ္

(kajan.S.Eain ရဲ႕ွ Struggle under the water)

အခ်စ္တဲ႔လား နည္းနည္းေတာ့ခါးတယ္

စပ်စ္သီးခ်င္တယ္

အၿမဲေၿပာရင္ ငါလြန္တာပဲၿဖစ္မွာေပါ့

ေဖေဖာ္၀ါရီ…

မင္းကစပ်စ္သီးဆုိရင္

ငါ့အတြက္ ရူးသြပ္မူးမုိက္ေစဖုိ႔

ပူၿပင္းခါးသက္လြန္းတဲ႔

၀ုိင္အရက္ၿပင္းေတြပဲၿဖစ္မွာပါ…

ခ်စ္ၿခင္းက ရွတစူးနစ္လြန္းလုိ႔

တစ္ဘ၀လုံးရူးတယ္…

ခဏတာအစြဲအလန္းက

သံသရာတစ္ခုလုံးကုိလြမ္းေစတယ္…

ငါဘယ္ေတာ့မမုန္းဘူး….

မင္းနဲ႔ငါေနထုိင္တဲ႔ ၿဂိဳလ္၀ါၾကီးကုိ

ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတာပဲ…။

မုိးလႈိင္ည

တုိ႔ဘ၀ေတြ

ေသာက္။ ေသာက္။

သူငယ္ခ်င္း။

ေသာက္။ ေသာက္။

ကေန႔ည

မင္းကုိငါေသာက္သလုိ

မင္းလည္းငါ့ကုိေသာက္ေပါ့

လူ႔ဘ၀ထဲ

ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေလးတစ္ပြဲေလာက္မွ

အရက္ေကာင္းေလးတစ္ခြက္မေလာက္မွ

ေသာက္စားမသြားရရွာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း

ပြဲေတာ္အုပ္ေတြနဲ႔ အၿမဲလြဲရွာတဲ႔

ေသာက္။ ေသာက္။ သူငယ္ခ်င္း

ေသာက္လည္းေသာက္

စားလည္းစား

စကားေတြေနာက္မွေၿပာ

မင္း ေမာေနမယ္

ေလာကထဲ

ဒုကၡေတြရင္ဆီးခံလုိ႔ မင္း ေရာက္ခဲ့တာ

အေပါက္အၿပဲ ဗရပြနဲ႔ ဘ၀ကုိ

ေပေပေတေတ မင္းရယူခဲ့တာ

ဘာကုိမွ

ထီမထင္တဲ႔ဟန္နဲ႔

အၿဖဴပတ္ကေလးတဖြာဖြာ

ဆံပင္ရွည္ေလးတစ္ရမ္းရမ္း

ဘုိဟီးမီးယန္းလုိလုိ ကဗ်ာဆရာလုိလုိ

မင္းဟာအႏုပညာဆန္တဲ႔ ဘုိဟီးမီးယမ္း

`စာတတ္ေပတတ္ၾကီး´ တဲ႔

တြင္းထဲခ်ကာနီး

မင္းညီက

အိမ္ထဲကအထြက္မွာ

`တစ္ေၾကာေတာ့ရွင္းသြားတာေပါ့´ တဲ႔

မင္းအစ္မက

ငါ ဘယ္လုိခံစားရပါ့

မင္းထြက္သြားေတာ့

မ်က္ႏွာကေလး လက္နဲ႔အုပ္

တုိင္ကေလးကြယ္ကာ ကြယ္ကာ

မင္းအေဖၾကီး ငုိရွာတယ္

မင္းေသတာ လူတစ္ေယာက္ပါလုိ႔

ငါဘယ္လုိေၿပာရပါ့

အသုဘဟာ

လူကေလးနည္းနည္း ေၿခာက္တီးေၿခာက္ခ်က္

ကနဖ်င္းမထုိး ပင့္သံဃာမပါ

မင္းရဲ႕ေနာက္ဆုံးခရီးဟာ

ဘယ့္ႏွယ္ပါလိမ့္လုိ႔

အရပ္ထဲက ေၿပာစမွတ္ၿပဳၾကမယ္

တုိ႔ဘ၀တုိ႔ကမာၻ

တုိ႔၀မ္းနာ တုိ႔ပဲသိတယ္သူငယ္ခ်င္း

ဆင္းဆင္းရဲရဲလူကသာမြဲတာ

ပစၥည္းမဲ႔မာနေလး လက္၀ဲလက္ထဲ

က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လုိ႔

ရုိးသားမႈ ၿမည့္ေနေအာင္ေသြးလုိ႔

မရွိခုိးႏုိး မလွစုန္းယုိး

လူဆုိးမဟုတ္ သူခုိးမဟုတ္

အဲဒီ့မဟုတ္မခံမ်က္ႏွာေပးေၾကာင့္

မင္းဆုိလူမုန္းမ်ားခဲ့တာ

တစ္ေယာက္မ်က္လုံးထဲ တစ္ေယာက္ေဖာက္၀င္သလုိ

တစ္ေယာက္ရင္ထဲ တစ္ေယာက္ခြဲၾကည့္သလုိ

ငါ့အနား မင္းအၿမဲရွိခဲ့တာ

ခုေနခါ ဖြင့္ဟတုိင္ပင္စရာေပ်ာက္ေပါ့

ၾကံဳသမွ်ေတြ႔သမွ် ေၾကမြေနလည္း

ေလာကအေပၚ သေရာ္ေတာ္ေတာ္

ေပ်ာ္စရာလုိ သေဘာထားလုိ႔

ဆီမပါ ၿပားမပါ ထမင္းပူပူၾကီး ဆားၿဖဴးလုိ႔

ရက္ရက္စက္စက္ မင္း ေပြ႔ဖက္သြားခဲ့

ေသခါနီး

ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ေတာ့ဘဲ

လမ္းတကာ ဆုိင္တကာလွည့္လည္လုိ႔

ေသာက္စားၿခင္းမွာပဲ မင္းေပ်ာ္၀င္ေနေတာ့

မေသြးဘဲထားတဲ႔ဓားလုိ မင္းအေတြးအေခၚ

မင္းကုိယ္တုိင္အရည္ေဖ်ာ္လုိ႔

အေဟာသိကံလုိ႔ပဲ သေဘာထားရေတာ့မွာလား

သူငယ္ခ်င္း

အခုေတာ့မီးပ်က္သြားတဲ႔ဇတ္လမ္းလုိ

အခန္းဟာေလထဲမွာ တုိးလုိ႔တန္းလန္း

ႏွစ္သစ္ရဲ႕ဆန္းစတစ္ရက္မွာ

လူ႔ဘ၀ကုိ မင္းလက္ၿပထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ

ဘာေတြရင္းလုိ႔ ဘာေတြရခဲ႔လည္း သူငယ္ခ်င္း

ၿမိဳ႕သစ္ရဲ႕ ညခ်မ္းေတြထဲ မင္းငါ့ကုိထားခဲ့ၿပီေပါ့

ကေဖးဆုိင္မွာ အေ၀းေၿပးဂိတ္မွာ

ေသတင္းကုတ္မွာ ဘူတာရုံမွာ

မင္းကုိ ငါရွာတယ္

ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ႔ အိပ္မက္ကုိ ရွာသလုိ

နတ္၀ွက္ထားတဲ႔ တုိ႔ရဲ႕ငယ္ဘ၀ကုိ ရွာသလုိ

မင္းကုိငါရွာတယ္။

မၿဖစ္ႏုိင္မွန္းသိသိနဲ႕

မင္းကုိငါတမ္းတမိပါရဲ႕

ၿပန္ထခဲ့ပါေတာ့ သူငယ္ခ်င္း

တုိ႔တစ္ေတြဘ၀ကုိ တစ္ကၿပန္စၾကရေအာင္။ ။

ဟန္နရီမုိး

(အမွတ္ ၂၊ မတ္လ၊ ၂၀၀၈)

(ကဗ်ာအတြက္ ကဗ်ာဆရာဟန္နရီမုိးနဲ႔ စပယ္ၿဖဴ မဂၢဇင္းကုိ အထူးတလည္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္)