အမွားမ်ား

အမွတ္ေပးစည္းမ်ည္းအရ
ကၽြန္ေတာ္စာေမးပြဲက်တယ္
ေမးခြန္းလႊာအမွားၾကီးကုိ
ၿပတ္ၿပတ္သားသားၾကက္ေၿခခတ္ထားခဲ့တယ္
ရင္ေကာ့ၿပီးၿပန္ထြက္လာခဲ့တဲ့
ဘ၀စာသင္ခန္းေတြထဲ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ဟာထပ္တလဲလဲ
သင္ၾကားမႈေတြၿပည့္ႏွက္ အဲဒါကုိပ်င္းရိတတ္လြန္းလုိ႔

ေလာကရဲ႕ေထာင့္က်ဥ္းထဲ
စာအုပ္ေတြ ဂစ္တာတစ္လက္
ပန္ခ်ီကားေတြနဲ႔ ေၿမစုိက္အုိးထဲမွာ
ကုိယ့္အတၱကုိယ္အလွထုိးထားလုိက္တယ္

မုိးလႈိင္ည

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိ

ဘယ္ေတာ့ၿဖစ္ၿဖစ္ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနလုိ႔

ဒီကဗ်ာကုိ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိလုိ႔ေခၚၾကတယ္

ခက္တာက အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနၿခင္းပဲ

အမွတ္စဥ္မွတ္လုိ႔ဆုိ္ရင္တစ္လုိ စေအာ္လုိက္တယ္

ေရတြက္လုိက္ရင္ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနတာပါပဲ။

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမဳိ႕မွာေရာက္ေနတယ္လုိ႔

သတင္းသဲ့သဲ့ၾကားရတယ္

ဒါေပမယ့္ အဲဒီၿမဳိ႕က တည္ခုိခန္းမွာ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနေလရဲ႕

လစာထုတ္ရက္ဆုိရင္ အသီးသီးေရာက္လာၾကတယ္၊

နာမည္ႏွစ္မ်ဳိးလူေတြလဲပါရဲ႕

လက္မွတ္ကုိ အေသာ့ႏွင္ထုိးၿပီး ထုတ္ယူၾကေလတယ္

ဒါေပမယ့္ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနၿပန္တယ္

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ လူအုပ္ထဲမွာရွိႏုိင္တယ္

ဒါမွမဟုတ္ ေတာလမ္းကေလးေပၚမွာလည္းရွိခ်င္ရွိႏုိင္တယ္

ခုတ္ေမာင္းေနတဲ႔ မီးရထားတစ္စင္းေပၚမွာလည္း ရွိေနႏုိင္ေသးရဲ႕

လူတစ္ေယာက္ဟာ လူတစ္ေယာက္ကုိ လုိအပ္ေနသ၍

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ကမာၻကုိ ပတ္ေနမွာပဲ

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ရုပ္ရွင္ရုံတစ္ရုံထဲမွာ ၀င္ၾကည့္ေနသလား

ပိတ္ကားထက္မွာ လူရႊင္ေတာ္ေတြက ရယ္စရာေတြတင္ဆက္ၾကတဲ႔အခါ

ရယ္သံတစ္သံ လုိေနေလရဲ႕။

ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာက ေအာ္တယ္ တစ္ေယာက္လုိေသးတယ္တဲ႔

အဲဒီေန႔က အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ အိတ္ကပ္ထဲ ပုိက္ဆံမွပါရဲ႕လားမသိဘူး

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ မေမြးဖြားေသးဘူးတဲ႔ ။

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ အစကတည္းကမရွိဘူးတဲ႔

တခ်ဳိ႔ကလည္း အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ အေ၀းၾကီးကေန

ငါတုိ႔ဆီကုိလာေနတာတဲ႔ ။

သတင္းစာထဲမွာ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ၿငာေတြပါလာတယ္

သတင္းစာထဲမွာ နာေရးေၾကာ္ၿငာေတြ ပါလာတယ္

ဒါေပမယ့္ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနတယ္

ဒီကဗ်ာကုိ ဖတ္ၿပဖုိ႔စဥ္းစားတုိင္း အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနတယ္

မာတိကာထဲမွာ ကေလာင္နာမည္ေတြ အမ်ားၾကီး ရုိက္ႏွိပ္ထားေလရဲ႕

ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္လုိေနတယ္ကြာ

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ အေပ်ာ္တမ္းကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္လား

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ စာဂ်ပုိးတစ္ေယာက္လား

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ကုိလံဗတ္မ်ဳိးဆက္လား

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ တစ္ခုခုကုိကၽြမ္းက်င္သူလား

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ဂုဏ္သေရရွိလား

အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိဟာ ငါတုိ႔အိမ္မွာလား

အားလုံးကုိ ဆြဲေစ့လုိက္တယ္

အ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိေနတယ္

မွန္ပါတယ္

ငါတုိ႔ဟာ အၿမဲတမ္းတစ္ေယာက္လုိတယ္ ။ ။

ေနမ်ဳိး

(၂၀၀၈.၃.၅ ။ ည ၁၁ း ၃၀ နာရီ)

ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၇၊ ဇြန္လ ၊ ၂၀၀၈

ငါ့ကုိမုိးက မရြာဘူး

လမ္းမေပၚမွာ တံလွ်ပ္ေတြေထာင္းေထာင္းထ
ငါခုန္ခ်လုိ႔မရဘူး ေကာင္မေလးရယ္
အခုေတာ့ ငါေမွ်ာ္္တဲ့မုိးက
ငါ့ကုိ မရြာေတာ့ဘူး....
တစ္ညလုံး ေမွာင္မုိက္ေနတဲ့အခန္းထဲ
ငါကုိယ္တုိင္ထြန္းညွိထားတဲ့ အလြမ္းေတြ
လမ္းမေတြကုိ အထီးက်န္စိတ္နဲ႔ တြန္းေရႊ႔
မင္းေနတဲ့ ၿမိဳ႔ၿပဆီ
မနက္ေၿခာက္နာရီေန၀န္းနဲ႔ ဆုိက္ကပ္တာေတာင္
လက္ၿပႏႈတ္ဆက္သူမဲ့ေနလုိ႔
အသားလြတ္မာေက်ာေနတဲ့
ပလက္ေဖာင္းေတြကုိပဲ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ခဲ႔ရတယ္...။
မုိး....က
ငါ့ရာသီနဲ႔ ေ၀းကြာဆဲ....။

မုိးလႈိင္ည

ေနဘုန္းလတ္ကို ေတြ႔ရင္ (၂)

ကၽြန္ေတာ္ရင္ကုိ တုိက္ခတ္သြားတဲ႔ေႏြေလ တစ္စ ဟာ
အစ္ကုိေနဘုန္းလတ္ၿဖစ္ေနလိမ့္မယ္လုိ႔ မေတြးမိခဲ့ဘူး အစ္ကုိ
ၿဒပ္မဲ့ကမာၻ ကဗ်ာစုထဲမွာ အစ္ကုိ႔ ႏွလုံးသားနဲ႔ထုဆစ္ခဲ့တဲ႔
“အေမ”ဆုိတဲ႔ကဗ်ာေလး …
အေ၀းေရာက္သားေတြအတြက္ မ်က္ရည္စုိ႔ခဲ႔ၾကတဲ့ မိခင္ကုိယ္စားေပါ့…
အစ္ကုိ ႏွလုံးသားက တစ္ပါးသူေတြအတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ငုိခဲ့ရၿပီးၿပီ…
အစ္ကုိက အႏုပညာသမားပါ…
အမွန္တရားကုိ ၿမတ္ႏုိးတယ္ မွ်တမႈေတြကုိ ရင္ဘတ္နဲ႔ပ်ိဳးတယ္…
အခုေတာ့…
၂၀၀၈ ရဲ႕ ကံဆုိးတဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာ
အစ္ကုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမြးရပ္ေၿမမွာ ေနေတြၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ပူတယ္ အစ္ကုိ
မုိးေတြက အခ်ိန္အခါမဟုတ္ရြာတယ္
မေရမရာနဲ႕ ပိေတာက္တစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္ ပြင့္လုိက္ေသးတယ္…
ရာသီမသိပန္းနဲ႕ညွိဆုိရင္ေတာ့လြဲမွာပဲအစ္ကုိ…
ေဖာက္လြဲေဖာက္ၿပန္ ရာသီေတြၾကားမွာ
ေၿမၾကမ္းတဲ႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမြးရပ္ေၿမကုိ
ရင္ဘတ္နဲ႔ ထပ္စုိက္ပ်ိဳးၾကတာေပါ့…
ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ ေန႔ရက္ေတြတည္ေဆာက္လုိ႔
အစ္ကုိၿပန္လာမယ့္ေန႔ကုိ
သူငယ္ခ်င္း အားလုံးနဲ႔ အစ္ကုိ မိသားစုကေစာင့္ေနၾကတယ္…
အစ္ကုိ အၿမန္ဆုံးလြတ္ေၿမာက္ပါေစ….။

မုိးလႈိင္ည

သမုိင္းနဲ႔..လူ

ဆုိကေရးတီးကုိ

အဆိပ္ေပးသတ္လုိ႔ရတယ္

သူ႔အေတြးအေခၚေတြကုိ

အဆိပ္ေပးသတ္လုိ႔မရဘူး….။

ေသာမတ္မုိးကုိေထာင္ခ်ထားလုိ႔ရတယ္

ယူတုိးပီးယားကုိေထာင္ခ်ထားလုိ႔မရဘူး…။

မင္ဒဲလားကုိႏွစ္ရွည္လမ်ား

ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားလုိ႔ရတယ္…

တရားမွ်တမႈကိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားလုိ႔မရဘူး॥။

ဂႏၶီကုိ

လုပ္ၾကံသတ္ၿဖတ္လုိ႔ရတယ္

အဟ႔ံ ိသ၀ါဒကုိလုပ္ၾကံလုိ႔မရဘူး…။

ေနဘုန္းလတ္ကုိလည္း

ဖမ္းဆီးထားလုိ႔ရတယ္

သူ႔အႏုပညာ၊ သူ႔ေစတနာ

သူ႕စာေပကုိဖမ္ဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္လုိ႔မရႏုိင္ဘူး…။

စာေရးဆရာေတြဟာ

ေနာက္ဆုံးေတာ့ေအာင္ပြဲရသူေတြလုိ႔

ဂါဆီယာမားကြဖ္က တစ္ခါကေၿပာဖူးတယ္…

အမွန္တရားကုိရဲရင့္သူေတြကုိ

သမုိင္းကမွတ္တမ္းထားတယ္…

အေမွာင္နက္ေလၾကယ္ေရာင္လက္ေလပဲ…။

မုိးလႈိင္ည

သူငယ္ခ်င္း…သုိ႔

သူငယ္ခ်င္းအိမ့္ခုိင္ဦးေရ

ဘာတတ္ႏုိင္မွာလည္းဆုိတဲ႔စကားတစ္ခြန္းကုိ

မင္းဘယ္ေတာ့မွ

မေက်နပ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ..ငါသိတယ္။

သူငယ္ခ်င္းမင္းက

နာဂစ္ကုိေၿမြေဟာက္လုိၿပန္ေပါက္ၿပီး

ပန္းပြင့္လုိႏူးညံ့ေပးတယ္…။

မုိးသည္းေလသည္းထဲမွာ

စုိစုိရႊဲရႊဲေနတဲ႔ မင္းဆံပင္ေတြ

တလက္လက္ထေနတဲ့မင္းမ်က္၀န္းေတြ

မင္းရဲ႕တက္ၾကြမႈမ်ဳိး

မင္းရဲ႕တာ၀န္ယူရဲပုံမ်ဳိး

မင္းရဲ႕သူရဲေကာင္းဆန္မႈမ်ဳိးထဲမွာ

ငါ့ႏွလုံးသားကရွက္ရြံ႕ေနရဖူးတယ္…။

အခုမင္းမရွိေတာ့တဲ႔လမ္းမမွာ

မင္းရဲ႕တာ၀န္ေတြလက္ဆင့္ကမ္းယူလုိ႔

ကမာၻမေၾကဘူးဆုိတဲ့ သီခ်င္းကုိ

အံၾကိတ္ၿပီး အထပ္ထပ္ဆုိၿငီးရင္း

မင္းအတြက္ငါ

ဂုဏ္ယူေက်နပ္ေနမယ္…သူငယ္ခ်င္း။

မုိးလႈိင္ည

မေပ်ာ္တတ္ရင္ထီထုိး

အဲဒီေန႔က

ထီလတ္မွတ္တစ္ေစာင္နဲ႔

ေယာင္တီးေယာင္န

ေၿခာက္သေယာင္းေနတဲ႔

ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကုိအသက္ဆက္ဖုိ႔

အဲဒီေန႔ကထီထုိးတယ္….

ကုိယ့္ဘ၀ထဲကထြက္ေၿပးသြားတဲ႔

ငွက္ၿပာေလးကုိ

မုိးအဆုံးေၿမအဆုံးလုိက္ရွာဖုိ႔

အဲဒီေန႔ကထီထုိးတယ္…

ေက်းဇူးတရားနဲ႔ခ်ည္ေႏွာင္

အႏုိင္က်င့္တတ္တဲ့လူယဥ္ေက်းေတြကုိ

လက္စားေခ်ဖုိ႔

အဲဒီေန႔ကထီထုိးတယ္…

လူလူသူသူအိပ္မက္ေတြကုိ

လူတန္းေစ့မက္ႏုိင္ေအာင္

အဲဒီေန႔ကထီထုိးတယ္…

ကုိယ့္အတြက္ဘယ္ေတာ့မွ

အေလးမသာတဲ႔ကံတရားအေပၚ

သံေ၀ဂေတြထပ္ယူတတ္ဖုိ႔

အဲဒီေန႔ကထီထုိးတယ္…

ေပါက္မဲနဲ႔အၿမဲလြဲတဲ႔

အဲဒီထီလက္မွတ္ကုိပဲ

ဖတ္ၿပီးသားစာမ်က္ႏွာေတြကုိ

မွတ္သားဖုိ႔

ကဗ်ာစာအုပ္ေလးၾကားညွပ္ထားလုိက္တယ္

အဲဒီညေနေပါ့

ငါ့စိတ္ေတြလြတ္လပ္ေပါ့ပါးပုံက

မုိးပ်ံပူေဖာင္းေတြထက္ၿမင့္မားလုိ႔

မုိးလႈိင္ည